Wandelen in de Biesbosch: De oude Grienden

De oude griendwerkerscultuur in het nu

Diep verscholen in de grienden van de biesbosch staan De Zwarte Keet en de Griendwerkershut. Als je gaat wandelen in de Biesbosch kun je zien hoe tot tientallen jaren geleden veel griendwerkers actief waren en hoe ze leefden. Tot begin jaren zestig van de vorige eeuw (lees 1960) werden de grienden bewerkt en geoogst.

Wat zijn grienden?

Grienden zijn laag gelegen, vochtige gebieden. Op deze grienden groeiden vooral wilgen. De griendwerkers sneden de wilgentenen van de (knot)wilgen en bosten ze op tot grote bossen. Met kleine aken werden deze bossen via het water afgevoerd en verwerkt tot rijshout of hoephout. Rijshout is de verzamelnaam van staken en tenen van de wilg. Hoephout is een andere naam voor rijshout waar men hoepels van maakte voor bijvoorbeeld om te wijntonnen te spannen of voor visnetten. Verder werd het rijshout gebruikt voor zinkstukken, bonenstaken of gereedschapsstelen. Het vak van griendwerker bestaat nu niet meer, maar in de biesbosch krijg je een aardig idee van hoe dat geweest moet zijn.

Biesbosch

Een rondje wandelen in de Brabantse Biesbosch

Er zijn vele wandelroutes in de Brabantse Biesbosch uitgezet, variërend van 1 tot 21 kilometer. Meer informatie vind je op de website van Nationlaal Park De Biesbosch.

Ik loop een rondje over de Deeneplaat met collega’s tijdens de nieuwjaarswandeling. Het tempo ligt hoog en tijd om foto’s te maken heb ik niet. Het is meer een kwestie van bijkletsen met elkaar en af en toe luisteren naar Thomas. Ik heb nu al besloten hier in april, als alles weer uitloopt en lekker groen wordt, maar er nog genoeg vergezichten zijn, terug te komen. Toch wil ik jullie dit stukje niet onthouden.

De Deeneplaat is het stuk waar je juist de oude grienden goed kunt bekijken en De Zwarte Keet en de Griendwerkershut kunt bewonderen. Wil je in de keet kijken, dan kun je het beste meegaan met een excursie onder leiding van de boswachter.

Knotwilgen, knotwilgen en nog eens knotwilgen

En dat is precies de boom waar ik persoonlijk het meest gek op ben. De robuste stam met de wilde kop erop. Prachtig gewoon. Hier op de deeneplaat staan er honderden. Nee, duizenden. De boswachters van nu zijn nog altijd druk met wat tegenwoordig snoeien heet. Voorheen noemde je dit snijden. Als ik er ben is een deel al getopt, een deel nog niet. Enorme stapels wilgentenen liggen gebonden klaar om afgevoerd te worden.

wandelen in de biesbosch

Er staan meer dan vijftig soorten wilgen in de grienden van de Biesbosch, maar de knotwilg vind ik het mooist. Nu is het winter en is alles een beetje kaal en nu al mooi. Kun je nagaan hoe het in het voorjaar is, als alles mooi groen wordt.

Hoe kom je er en waar parkeer je de auto?

De die-hard wandelaar parkeert bij het Biesboschmuseum aan de Hilweg 2 in Werkendam. Van daaruit kun je een wandeling van zo’n 18 kilometer maken richting de Deeneplaat. Vind je dat net iets te ver, dan kun je met de auto de Deeneplaatweg afrijden tot het parkeerplaatsje bij het stenen gebouwtje waarvan ik de functie niet weet. Coördinaten: 51°44’56.2″N 4°44’24.4″E.

Hier steek je het bruggetje over naar de Deeneplaat. Daarna volg je het pad richting het Gat van de Kleinen Hil. Hier steek je weer een bruggetje over en dan zie je de enorme velden met knotwilgen en De Zwarte Keet. Een eind verder vind je de Griendwerkershut.

Kaartje Biesbosch
Kaartje Biesbosch Deeneplaat. Kaartje van Staatsbosbeheer, aangepastdoor Wandelfreaks.

Bij de blauwe P kun je parkeren. Bij de rode pijl vind je De Zwarte Keet en bij het museumteken kun je de Griendwerkershut bekijken.

Bevers in de Biesbosch

Zoals bekend zijn er bevers in de Biesbosch. Veel bevers. Zo’n 300 stuks leven er en de bewijzen kun je hier zomaar tegenkomen. De bever zelf zien is een ander verhaal. Daarvoor moet je veel geduld en een dosis geluk hebben.

bevers in de biesbosch

Als je goed kijkt zie je overal omgeknaagde bomen. De stukken die ze eraf halen zijn nog behoorlijk groot. Nog leuker is het, als je de beverburcht kunt zien.

Beverburcht
Als leek loop je er misschien zomaar voorbij, maar kijk eens wat een bouwwerk. Ongeveer drie maanden heeft de bever erover gedaan om dit te bouwen. Her en der langs het pad zie je de ‘beverglijbaan’. Door het riet glijdt de bever naar het water. Daarmee zet hij zijn geur af en maakt hij zijn territorium bekend. Als je door het riet een platgewalste ‘glijbaan’ ziet, dan is er een bever actief in de buurt.

De bever maakt altijd 2 ingangen in zijn burcht. 1 onder water en 1 boven water. Bekijk de burcht rustig, maar verstoor de dieren niet en maak het zeker niet kapot.

En nu gewoon lekker rondstruinen

In de winter is het hier behoorlijk drassig. Lopen wordt een behendigheid, maar dat hindert niet. Struin lekker rond, volg de paden en je kunt er zeker van zijn dat het genieten is.

Informatie
NP De Biesbosch

Meer lezen over onze wandelingen in Nederland? Klik hier.

Wandelen op Walcheren: Oranjezon

De 5 ervaringen die ik tijdens het wandelen op Walcheren in Oranjezon beleefde

Op een mooie maandag begin januari ga ik wandelen op Walcheren in natuurgebied Oranjezon en loop ik de blauwe route van 7 kilometer. Er zijn vijf wandelroutes uitgezet van 3, 4, 5 of 7 kilometer. De blauwe route kun je verlengen met de rode route van 4 kilometer, de aardkundige route. Onderweg kun je sms-berichten ontvangen over de aardkundige waarden. Deze bewaar ik voor de volgende keer.

Dit gebied wordt beheert door stichting Het Zeeuwse Landschap. Om het gebied te mogen betreden betaal je € 1,- p.p. via een automaat. Let op: je kunt er alleen met muntgeld betalen. Als je lid bent van de stichting betaal je niets. Parkeren kun je honderd meter voor de ingang, ook tegen betaling. Je vind de ingang een paar kilometer buiten het dorp Vrouwenpolder op het eiland Walcheren in Zeeland.

Voor de ingang begint het bos al en ik word getrakteerd op een groepje druk kwetterende staartmezen. Ik pak mijn telelens erbij, want ik kan het nog niet laten om te gaan wandelen zonder deze lens mee te slepen. Je weet maar nooit, denk ik dan. Een keuze tussen vogels kijken en echt stevig wandelen is nog lastig voor me.

Staartmees Oranjezon
Kwetterende staartmezen bij de ingang van Oranjezon

In Oranjezon zijn honden niet toegestaan. Ook niet aan de lijn. Persoonlijk vind ik dat erg prettig, al begrijp ik dat het voor hondeneigenaren jammer is dat ze met hun trouwe vriend dit mooie gebied niet in mogen.

Beleving 1: de Kasteeltuin

Nadat ik het hek ben gepasseerd, dat ik netjes achter me sluit, heb ik meteen het gevoel dat ik in een kasteeltuin ben beland. Alleen al vanwege het hek waar ik door moet. En dan recht voor me een kaarsrechte waterpartij met aan beide zijden evenwijdig een pad erlangs. De graskanten glad geschoren. Keurig onderhouden en strak. Als ik mijn fantasie op de loop laat komt er achter het water een kasteel tevoorschijn. Dat is natuurlijk niet zo, maar zo voelt het.

Wandelen walcheren oranjezon
Vlak na de ingang vind ik het net een kasteeltuin

Het pad buigt af naar links en dan kom ik ineens in een stuk bos met daarachter een heuvelgebied. Nu wordt het leuk.  Ik geniet van het uitzicht en het winterzonnetje op mijn gezicht. Maar dan moet ik naar rechts en volgt er een lang, saai stuk langs de vaart.

bos oranjezon
Het berkenbos van Oranjezon
Oranjezon
De heuvels aan de rand van het bos in Oranjezon
oranjezon
Een ogenschijnlijk lang, recht stuk langs de vaart. Gelukkig wel met leuke bruggetjes.

Beleving 2: De Beekse Bergen

Als ik me echt begin te vervelen langs het lange pad doemen voor me ineens de Beekse Bergen op. Niet echt natuurlijk, maar de heuvels met groen gras en wit zand waar de prachtige Konikpaarden grazen lijken er verdacht veel op. Alles keurig aan kant en glad geschoren. Een oude dode boomstam maakt het geheel compleet. Ik begin het eindelijk weer leuk te vinden, hoewel ik helemaal niet houd van dierentuinen waar dieren in gevangenschap leven.

wandelen walcheren
De ‘Beekse Bergen’ doemen op. Nu wordt het leuk.
Beekse Bergen Oranjezon
De ‘Beekse Bergen’ in Oranjezon

Ik wandel lekker verder en geniet van de omgeving. Het is vandaag erg rustig in het natuurgebied Oranjezon en dat vind ik prettig.

Beleving 3: De Engelse heuvels

Voorbij de ‘Beekse Bergen’ steek ik het water over en loop ik met een bocht omhoog de heuvels op. Een schijnbaar oud pad begeleid me omhoog en nu wordt ik pas echt blij. Even waan ik me in het buitenland op de steppen van een ver land. Niet veel verder wordt het nog mooier. Een groep Konikpaarden staat rustig te grazen in een vallei. Het is net Engeland. Prachtig gewoon. Het gras is mooi kort, het groen van het gras met op de achtergrond de strakblauwe lucht; het is een plaatje. Ik blijf een tijdje staan genieten en maak foto’s met mijn mobiel en de camera. Ik waan me even ver weg van huis en moet mezelf dwingen om verder te lopen.

Wandelen walcheren

Het gevoel dat ik de Engelse heuvels in loop

Konikpaarden
Konikpaarden in de ‘Engelse’ vallei

Beleving 4: De natte duinvallei

Ik loop de heuvel over en sta dan ineens oog in oog met een natte duinvallei. Poelen schitteren in de zon en in de verte lopen rood-bonte koeien. Op de achtergrond de loodrechte hoge stammen aan de rand van een groot naaldbos. Ik kan me voorstellen dat het hier in de zomer wemelt van de weidevogels en kleine reptielen.

natte duinvallei
Koeien grazen in de natte duinvallei

Beleving 5: De Hollandse duinen en een mini Loonse en Drunense duinen

Ik volg het pad dat bovenlangs de natte duinvallei loopt. Links van me de Hollandse duinen met daarachter de Noordzee. Het is hier meteen wat frisser, maar dat hindert niet. De zon schijnt uitbundig en voor een januaridag is het heerlijk.

wandelen oranjezon
Links de Hollandse duinen en rechts beneden de natte duinvallei

Een stukje verder aan de rechterkant sta ik oog in oog met de mini Loonse en Drunense duinen. Het verschil is dat hier tussen de zandhopen ook flinke poelen zijn. Een mooie drinkplaats voor de dieren die in Oranjezon leven. Helaas zie ik geen damherten of reeën, maar dat indert niet. Ik ben een tevreden mens en stap rustig de laatste kilometer terug naar de ingang.

wandelen walcheren oranjezon
De mini ‘Loonse en Drunense duinen’

Dat ik de uitkijktoren heb gemist vind ik jammer. Dat heeft uiteraard te maken met mijn kaartleeskwaliteiten. Het is niet de eerste keer dat ik iets mis, maar verdwalen doe ik nooit. Ik ben vastbesloten hier op korte termijn nog een keer terug te komen met mijn man en hij gaat me zeker weten de uitkijktoren laten vinden. Een goede reden lijkt me.

Conclusie: Oranjezon is een schitterend gebied om lekker door te dwalen. Geen hondendrollen waar je voor uit moet kijken. Hoogstens wat paarden- en koeienvlaaien. Ik zeg: Doen!

Informatie:
hetzeeuwselandschap.nl
Eerder schreef ik over Walcheren: uit-het-boekje-walcherse-wandelingen-veere-vesting
en wandelen-in-zoutelande

Lopen met de Lopifit

Afstanden lopen met de Lopifit

Laat ik maar meteen eerlijk zijn: ‘ik heb een bloedhekel aan fietsen!’ Zadelpijn, spierpijn in mijn benen en hijgend en puffend de heuvels op. Nee, laat mij maar lopen. Kilometers lopen, dat is wat ik graag doe. Maar tijdens het lopen maak je geen enorme afstanden. Een kilometer of twintig en dan houdt het voor mij wel op. Met mijn nieuwe hobby als vogelaar is het soms toch prettig om grotere afstanden te kunnen afleggen.

Al zoekende naar een oplossing om wel te kunnen lopen, maar grotere afstanden af te willen leggen kwam ik op de Lopifit. Lopen met de Lopifit is anders. Het is geen fiets, maar je maakt wel de snelheid van een (elektrische) fiets, terwijl je gewoon lekker rustig loopt.

De voordelen van de Lopifit

Voor mij is het grote voordeel dat je snelheid maakt tijdens het lopen. Je zoeft zomaar door de polders, terwijl je in rustig tempo blijft lopen. De Lopifit is makkelijk in gebruik. De elektrische motor zorgt ervoor dat de loopband wordt aangedreven en alles wat je moet doen is stappen en sturen. De ideale manier om dertig kilometer of meer af te leggen in een korte tijd en toch te lopen.

Lopen met de Lopifit

De nadelen van de Lopifit

De prijs! Een nieuwe Lopifit kost je een slordige € 2.600,-. Dat is een hele hoop geld. Ik had de mazzel dat ik de Lopifit voor een derde van de prijs kon overnemen van iemand die er slechts twee maal mee op pad was geweest. Nog steeds veel geld, maar ik vind het de Lopifit wel waard. Het nadeel is dat ik de eerste versie van het model heb en dat de accu iets minder lang mee gaat. Na veertig kilometer houdt het echt op.

De loopband wordt aangedreven door de elektromotor. Zodra de accu leeg is kun je niet meer lopen. Ik had gedacht dat je de loopband ook aan kon drijven door te lopen, maar dat kan dus niet. Accu leeg betekent lopen met de Lopifit aan de hand. Je moet dus altijd uitkijken naar een oplaadpunt of niet te ver weg gaan. Dat vind ik een groot nadeel, want als ik eenmaal op weg ben, dan wil ik blijven gaan. Een reserveaccu is niet te betalen. Deze kosten al snel tussen de € 500,- en € 600,-.

Het tempo van lopen mag van mij nog wat sneller. Ik hou van stevig doorlopen. Op dit moment is het gewoon lekker stappen, maar een beetje meer tempo zou lekker zijn.

Hij is groter dan een fiets, dus een plaats in de schuur is meteen een hele grote plek. De motor is best zwaar, dus over de drempel tillen kost wat kracht.

Tijdens het lopen moet je twee handen aan het stuur houden. Even aan je neus kriebelen gaat dus niet tijdens het lopen. Het voordeel is dat je ook niet met je telefoon in de hand kunt lopen met de Lopifit.

Lopen met de Lopifit

Conclusie

Ondanks de nadelen ben ik toch helemaal weg van de Lopifit. Mocht er nog een versie komen waarbij je de loopband zelf aan kunt drijven en daardoor meer snelheid kunt maken door harder te lopen, dan ga ik zeker sparen voor deze uitvoering.

Lopen met de Lopifit

Voortaan kan ik verder weg lopen om bijvoorbeeld vogels te kijken.

Meer informatie vind je op www.lopifit.nl

Jaaroverzicht Top 5 blogs Wandelfreaks 2019

Een jaaroverzicht van de top 5 meest gelezen blogs en best bekeken foto’s in 2019

Het jaar is bijna om en dan komen vanzelf de lijstjes tevoorschijn, zoals het jaaroverzicht top 5 blogs van Wandelfreaks. De landen waar we dit jaar doorheen zijn gereisd, het aantal foto’s dat we hebben geschoten of alle wandelingen die we in ons eigen Nederland maakten. Overal is wel een lijstje voor te vinden. Voor degene die het leuk vinden zetten we in deze blog alles op een rij.

Jaaroverzicht Top 5 blogs op Wandelfreaks

2019 was een topjaar voor Wandelfreaks. Wellicht doordat we begin dit jaar de domeinnaam hebben veranderd van Wandelfreaks.com naar Wandelenenreizen.nl. De naam Wandelfreaks blijft ons handelsmerk, maar een domeinnaam die eindigt op .nl en niet het woord ‘freaks’ in zich heeft doet het gewoon beter.

#5 Kameleons spotten in portugal

Deze blog is gepubliceerd op 15 januari en staat fier op nummer 5 in de top vijf. Hoe uniek is het dat je op vakantie in het wild Kameleons kunt spotten? Je moet er goed voor zoeken en even doorzetten, maar prachtig is het wel. Lees deze blog hier nog eens terug.

#4 Volop Vogels op Bonaire

Deze blog is gepubliceerd op 8 juli en dus nog maar een half jaar online en nu al op nummer 4 in de top vijf van meest gelezen blogs 2019. Bonaire is een schitterend eiland en voor de vogelliefhebber een paradijs. Inmiddels zijn een aantal foto’s van deze collectie toegevoegd aan de wenskaarten die wij aanbieden.
De blog lees je hier.

#3 Zeehonden in Zeeland met natuurfotograaf Henk Straatman

Op een mooie dag in mei is Natuurfotograaf Henk Straatman meegeweest met de Robbentocht die ik als boswachter bij Staatsbosbeheer in de maanden meitot en met augustus mag varen. We genoten van de prachtige dieren die hier in het wild leven. Met onze open sloep kunnen we dichtbij komen, maar verstoren we de dieren niet.
De blog lees je hier.

#2 Wandelen op tenerife: het regenwoud van Anaga

Samen met mijn 15-jarige zoon ging ik een weekje naar Tenerife in de voorjaarsvakantie. Als wandelaars was een tocht door het regenwoud van Anaga uiteraard één van onze doelen. Hoe dat was lees je hier.

#1 Bezienswaardigheden tenerife: de mooiste autoroute

De absolute topper van 2019 is onze blog over de mooiste autoroute van Tenerife. Duizenden keren is deze blog gelezen en de teller staat nog niet stil. Waarom deze route zo mooi is lees je hier.

Top 5 meest bekeken en gewaardeerde foto’s op Twitter

#5 Vleermuis in huis (filmpje)

#4 De foto van de Veluwe die is verkocht aan een audio studio

#3 Vulkaan de Teide op Tenerife

Tenerife

#2 De Hop op Tenerife (gemaakt met telefoon)

Hop

#1 Baltsende Flamingo’s in de Grevelingen

Een onbetwiste nummer 1, de flamingo’s in de Grevelingen. Bij de eerste plaatsing op 18 januari, de dag dat ik het filmde, werd dit filpmje ruim 2.600 keer bekeken. In het kader van #mijnnatuurblijft plaatste ik het filmpje nogmaals op 15 november en werd het weer ruim 1.500 keer bekeken. Een absolute topper van Wandelfreaks in 2019.

Volg ons op Twitter.

Top 5 meest bekeken en gewaardeerde foto’s op Instagram

Voor Instagram heb ik geen top 5 kunnen samenstellen. Over het algemeen worden al mijn foto’s zo’n beetje hetzelfde aantal keer geliked. De toppers zijn ook hier weer de flamingo’s en de vleermuis. Verder worden alle foto’s van vogels op Bonaire en de paddenstoelen in Nederland erg goed gewaardeerd.

Door welke landen reisden wij in 2019

#1 Nederland
We schreven 14 blogs over Nederland in 2019.
Lees hier de blogs over Nederland.

#2 Amerika
3 blogs gingen over Amerika dit jaar.
Lees hier de blogs over Amerika.

#3 Tenerife
3 blogs schreven we over Tenerife, waarvan er 2 in de top 3 van de meest gelegen blogs van 2019 staan.
Lees hier de blogs over Tenerife.

#4 Bonaire
We schreven 4 blogs over Bonaire in 2019.
Lees hier de blogs over Bonaire.

#5 Engeland
Drie keer reisden we dit jaar naar Engeland. Het blijft onze favoriet. We schreven er 2 blogs over.
Lees hier de blogs over Engeland.

#6 België
Ook in België komen wij graag. Slechts 1 blog ging over dit leuke land in 2019.
Lees hier de blog over België.

 

Wandelen in Zoutelande

Zoutelande is wandelen op de hoogste duinen van Nederland

Zoutelande, de plek waar je in één oogopslag de kerk, de volle terrassen en schapen ziet. Een dorp met karakter waarin oud en nieuwbouw naast elkaar staan. Op een mooie zomerdag het toneel van duizenden toeristen en in de winter nog steeds sfeervol en gezellig druk.

Op een prachtige zonnige zondag in november besluit ik te gaan wandelen in Zoutelande. Ik ben niet het type dat alles voorbereid en dat zorgt ervoor dat ik op de mooiste plekken kom. Mijn woonplaats ligt zo’n veertig minuten van Zoutelande en ik rijd er op mijn gemak heen. Als ik aankom is het druk in het dorp. Het is november, maar toch zijn alle parkeerplekken bezet. Het is dan ook een stralend zonnige dag. Ik rijd een stukje verder onderaan de duinen en vind een plekje aan de Duinweg, niet ver van het bunkermuseum.

zoutelande
Zoutelande, waar de schapen, de kerk en de terrassen één beeld vormen

Galopperende paarden op het strand

Eerst loop ik terug richting het centrum om daar de dijk op te gaan. Dit doe ik niet via de grote trap, maar achter de kerk via de kleine trap in de hoek. Bovenaan de trap zitten twee heren heerlijk te genieten in de zon. De sfeer die er hangt is gemoeddelijk. Het is best druk op deze herfstdag en iedereen is vriendelijk en kalm. Als ik bovenop de dijk sta geniet ik meteen van het uitzicht. Het is laag water en her en der zie ik galopperende paarden op het strand. Prachtig.

De bergen van Zeeland

Ik wandel over de dijk die langzaam overgaat in de duinen. Één van de hoogste duinen van Nederland. Voor mij voelt het even als wandelen in de bergen. Mini-bergen welteverstaan. Even denk ik terug aan onze wandelingen langs de kust van Engeland. Ook al is het hier minder hoog, het lijkt er een beetje op en het gevoel is hetzelfde. Ik kijk uit over zee en als ik me omdraai zie ik het hele eiland Walcheren. In de verte ontdek ik de torens van Middelburg en een stukje naar links ontwaren de hoge gebouwen aan de boulevard van Vlissingen. Voor me kronkelen de paadjes steeds hoger naar de toppen van de duinen. Ook al is het allemaal in mini-vorm, het is genieten met een grote G.

de duinen van Zoutelande
Smalle paadjes in de duinen van Zoutelande
de duinen van Zoutelande
Brede paden in de duinen van Zoutelande

wandelen zoutelande

Je ziet van alles, als je wilt

Boven het bunkermuseum, dat helaas in deze tijd van het jaar gesloten is, ga ik op een bankje zitten. Langs de kust vaart het ene grote schip achter het andere. Het is een komen en gaan van mensen. Een vrouw zit schijbaar te mediteren op een bankje. Een ouder echtpaar wandelt arm in arm voorbij. Hier staat het leven op een laag pitje en gaat de tijd langzaam voorbij. Een stukje verder zit een verliefd stel op de rand van het duin. Het is bijna gevaarlijk. Ze gaan zo in elkaar op dat ze niet in de gaten hebben dat ik een foto van ze maak. Niet herkenbaar in beeld uiteraard en ook niet stiekem. Ik sta opzichtig midden op het pad met mijn camera op ze gericht. Ik geniet van het feit dat zij daar samen zitten te genieten.

wandelen zoutelande
Samen genieten van de zon en de zee
wandelen zoutelande
Grote en kleine schepen varen af en aan

Als cadeau krijg je een stuk bos

Ik loop verder en kijk naar de kleuren. Het blauw van de zee, het groen van de duinen en het zachte geel van het zand. Het is een plaatje. Niet te omschrijven, zo mooi.

Aan het einde van het pad kan ik rechtsaf naar het strand of linksaf richting onderaan de duinen. Rechtdoor kan niet. Jammer, want er is nog meer mooi duin, maar ook goed, want dat stukje is voor de natuur. Ik sla linksaf en daal de steile trap af. Een jonge vrouw met een behoorlijke rugzak sjokt omhoog. Ze groet me niet. Ze is in zichzelf gekeerd bezig met deze klim. Zwetend, ploeterend en inwendig scheldend. Ze zal bovenaan beloond worden met het mooiste uitzicht van Zeeland.

Onderaan de duinen wandel ik verder door het bos. Het is een stuk natuurgebied van Staatsbosbeheer met een ruiterpad, wandelpad en fietspad. Om terug te komen in Zoutelande kies ik ervoor om over het fietspad te lopen. Niet netjes van me natuurlijk, maar voor mij voor vandaag even de beste weg. Iets met nieuwe schoenen en zere voeten.

wandelen zoutelande
De trap die naar boven een flinke uitdaging is

Terug aangekomen in het dorp strijk ik neer op een terras. Het is er druk en gezellig. Ik neem een lekker stuk appel-kruimeltaart met warme chocomel. Dit is ultiem genieten in de herfst. Ik kom graag nog eens terug.

wandelen zoutelande
Als je zo woont, dan ga je volgens mij nooit meer weg
wandelen zoutelande
De zee die vandaag kalm is

Informatie
trage-tocht-zoutelande
wandelnet

 

Waarom vogels kijken leuk is

Vogels kijken is niet saai

De adrenaline in mijn lijf stijgt. Zomaar een woensdag in oktober. Waarneming.nl. Er zijn drie sneeuwgorsen gezien niet zover hier vandaan. Sneeuwgorsen zijn vogels die overwinteren in Nederland. Ze zijn iets groter dan een mus en dragen in de winter een verenkleed met bruine en witte tinten. In de zomer zijn ze wit met zwart. Al twee dagen achter elkaar zitten ze op dezelfde plek. Ik ‘moet’ erheen. Mijn man gaat mee. Hij vind het allemaal wel best. Lekker een stuk wandelen langs de Oosterschelde is altijd goed, vind hij. Ik pak mijn camera met de veel te zware lens en een één-poot statief. Het is een half uurtje rijden. Even twijfelen we waar we de auto gaan parkeren. De sneeuwgorsen zijn een eind verder gezien. Richard besluit de auto aan het andere eind van de inlaag te parkeren en rustig langs het water richting dat ene strandje te wandelen.

Ondertussen zet ik een wulp die net aan komt vliegen op de foto. Even verderop zwemmen twee smienten. Het weer is goed en we genieten. Om de haverklap sta ik stil. Ik zie wat of ik hoor wat. Vogels. Richard vind het allemaal prima. Hij geniet gewoon van het uitzicht over het water en kijkt naar de verrichtingen van een zeeschip verderop.

Een wulp aan de Oosterschelde
Een wulp aan de Oosterschelde

Soms wordt geduld beloont, soms niet. Dat houdt het spannend

Na een half uurtje wandelen komen we bij de bewuste plek. Geen sneeuwgors te zien. Wat een teleurstelling. ‘Maar wel lekker gewandeld’ zegt mijn man. En dat is ook zo. Genieten met een grote G. Gewoon in ons eigen mooie Nederland.

Een paar dagen later zie ik op Waarneming.nl dat de sneeuwgorsen nog steeds gezien worden. Ik besluit er nog een keer heen te gaan. Dit keer heb ik geluk. Het regent en er is niemand buiten. Stilletjes ga ik langs de dijk staan met mijn camera op het statief. Als ik een tijdje zo heb gestaan wennen de sneeuwgorsen aan me en komen ze dichterbij. Één sneeuwgors poetst zijn of haar veren. Ze voelen zich duidelijk op hun gemak. Ik maak wat filmpjes en schiet wel vijftig foto’s. Ik ben een gelukkig mens. Nat en koud, maar voldaan ga ik terug naar huis. Snel de computer aan en kijken hoe de foto’s zijn. De meesten zijn onscherp, maar gelukkig zitten er een paar redelijk goede tussen. Volgende keer toch maar een drie-poot-statief gebruiken.

sneeuwgorsen
sneeuwgorsen

Combineer vogels kijken met wandelen

Ik heb geen idee hoe het is gekomen dat ik vogels kijken zo leuk vind. Wandelen heb ik wel altijd graag gedaan, maar wat er door de lucht zweefde vond ik nooit de moeite waard. De laatste jaren is dat langzaam veranderd. Misschien komt het door mijn beroep als boswachter, al ben ik vooral van de bloemen en de planten. Op de een of andere manier ontdekte ik ineens de schoonheid van vogels. Vogels kijken en wandelen gaan heel goed samen. Om vogels te kunnen zien moet je immers naar buiten. Al kun je vanuit het keukenraam ook de meest leuke vogeltjes in de tuin bekijken. Het is toch een sport om de wat meer zeldzame vogels te vinden of de vogels die maar een bepaalde tijd in Nederland zijn. Door uren te wandelen en af en toe stil te blijven staan vind je veel mooie en bijzondere vogels. Voor mij is dit een ideale combinatie en het triggert me enorm om veel naar buiten te gaan en te wandelen en reizen.

Een roodborst, foto gemaakt in Engeland
Een roodborst, foto gemaakt in Engeland

Vogels kijken in het buitenland

Tijdens onze reizen naar het Caribisch gebied ben ik werkelijk niet te houden. De hoeveelheid fel gekleurde vgels die je daar ziet is enorm. Het lijkt wel of het in warme landen veel makkelijker is om vogels te spotten en op de foto te zetten. In Gambia bijvoorbeeld, maakten wij heel vroeg in de ochtend een bird-watch-hike met onze gids Buba Colley. 47 soorten hebben we gezien, waarvan ik er 23 goed op de foto heb gezet. Hij is voor ons de beste gids in Gambia. Je bereikt hem via telefoonnummer 00220 7040559 of whatsapp 002209919362.

Maar ook op Bonaire fotografeerde ik de mooiste vogels. Reizen en wandelen is een prima combinatie met vogels kijken.

Deze oranje Troepiaal fotografeerde ik op Bonaire
Deze oranje Troepiaal fotografeerde ik op Bonaire

Vogels fotograferen is een extra dimensie bij het vogels kijken

Vogels spotten is al best lastig, maar vogels op de foto zetten is nog een stap moeilijker. Vanaf het moment dat ik een goede telelens gebruikte ging er een wereld voor me open. Maar dan begint het pas. Tijdens het wandelen sjouw ik de zware lens met me mee. Dat is al een sport op zich. Daarnaast is het vaak goed zoeken naar de vogels. Vogels zitten nooit stil en voordat je het weet zijn ze alweer gevlogen. Een camera scherp stellen kost even tijd en negen van de tien keer ben ik net te laat. Maar dat maakt het juist zo spannend. Wat is er nu leuk aan als alle vogels voor je gaan zitten poseren en je hebt in een middag twintig vogels op de foto gezet. Dat is geen uitdaging. De uitdaging zit nou juist in het wandelen en zoeken naar de vogels. Als je dan een mooi exemplaar hebt gevonden en het lukt ook nog om deze op de foto te zetten, dan heb je een succesje en ben je blij. Zo simpel is het.

Kemphaan op de Markerwadden
Kemphaan op de Markerwadden

Een inspiratiebron is een goed begin

Als je begint met vogels kijken is een goede inspiratiebron erg fijn. Het enthousiasme van een van mijn beste vriendinnen Chantal is voor mij wel een startpunt geweest voor de interesse in vogels. Maar pas toen ik de documentaire van Arjan Dwarshuis zag en zijn boek ‘My big year’ had gelezen was ik zo geïnspireerd dat ik mijn hobby vogels kijken naar een hoger leven heb getild. Voor mijn werk ben ik al vaak buiten in de natuur, maar in mijn vrije tijd ga ik als het even kan op pad met mijn veel te zware camera om lekker te wandelen en vogels te kijken.

Mijn vogelfoto’s
Vogels in Nederland
Mijn wildlife

Informatie
vogelbescherming
waarneming.nl
Arjan Dwarshuis

Wandelen in Frankrijk: de chaos van Huelgoat

Ontdek tijdens het wandelen in Frankrijk de mysterieuze chaos van Huelgoat

Een chaos van enorme zwerfkeien domineert het dorpje Huelgoat in het Franse Bretagne. Duizenden toeristen per jaar bezoeken het forêt de Huelgoat, het bos van Huelgoat. Huel is een bretonse vertaling van ‘hoog’ en goat komt van het bretonse geit en betekent ‘hout’. Letterlijk is Huelgoat dus Hooghout of Hoogwoud.

Er bestaan verschillende legendes over hoe de grote keien hier terecht zijn gekomen, maar een exacte uitleg is er niet. Veel verhalen worden gelinkt aan koning Arthur en één van de legendes vertelt het verhaal van de reus Garguantua. Hij zou in het bos hebben gelopen toen hij vreselijke honger kreeg. Van de bevolking kreeg hij dunne pap, omdat ze te arm waren om meer te bieden. Toen hij verderliep richting Léon was hij zo boos van de honger dat hij een aantal grote keien die langs de kust lagen opraapte en richting Huelgoat slingerde.

Legendes of waarheid, het maakt niet uit. Huelgoat is prachtig om te wandelen in Frankrijk

Wat de verhalen ook vertellen, de waarheid zullen we nooit weten en dat maakt niet uit. Wandelen in Huelgoat in Frankrijk is de moeite waard. Het bos is tien vierkante kilometer groot en daagt je uit in verschillende gradaties te wandelen. Je kunt het rustig glooiende pad langs de rivier volgen, maar ook een uitdagender route kiezen tussen de rotsen door.

In het bos kom je verschillende bezienswaardigheden tegen. Naast de chaos van keien,  Le Chaos de Rochers, kun je ook genieten van de duivelsgrot, de paddenstoel – Le Champignon, de beweegbare rots – La Roche Tremblante, het zwembad van de feeën – La Mare aux Fées , het zwembad van de wilde zwijnen – La Mare aux Sangliers, Arthur’s rots – La Grotte d’Artus en Arthur’s kamp – Le Camp d’Artus, daar heb je hem weer, Koning Arthur die een fort op de heuvel aan de kaap bouwde. Stuk voor stuk plekken die tot je verbeelding spreken en die je niet alleen moet zien, maar vooral moet ervaren.

De verwarde man die nog in oorlog leeft

Tijdens onze wandeling door het bos van Huelgoat stopten we om een oude begraafplek te bekijken. We probeerden het bord te ontcijferen toen we werden aangesproken door een verwarde oude man. Onze kennis van de Franse taal is niet zo best, maar wat we begrepen van de man is dat hij nog steeds in oorlog leefde en niet beter wist dan dat de vijand dichtbij zat en gevaarlijk was. In feite waarschuwde hij ons om verder te gaan en niet om te kijken.

Even verderop was er nog een oorlogsmonument en bij het lezen van de tekst bleek wel dat hier heftig gevochten is in oorlogstijd.

Gelukkig is de oorlog al lang voorbij en kun je veilig ronddwalen in het bos.

De grond zit vol mineralen en graniet

Het gebied van Huelgoat wordt ook wel het “mineralogisch museum” van de wereld genoemd. Het was hier dat voor het eerst ter wereld de mineralen  plumbogummite (1779) en laumontite (1785) werden ontdekt. Daarna werd kwarts, cordoriet, erts en graniet gevonden. ‘Het Hart van het Graniet’ is een naam die werd gegeven aan Huelgoat.

Wandelroutes in het bos van Huelgoat

Het beste parkeer je de auto bij de de molen van de chaos – Moulin du Chaos. Hiervandaan zijn de verschillende paden gemarkeerd. De GR37 en de GR380 twee van de grote routepaden in Frankrijk kruisen elkaar bij Huelgoat. In 2006 liep ik met mijn ex-man en mijn zoon die toen net twee jaar was een deel van de GR34. Ook zo’n mooi voorbeeld van de Franse GR paden. Foto’s van dit oude blog kun je hier zien.

Ook d Europese wandelroute E5 van Bretagne naar de Adriatische zee komt door Huelgoat.

Meer informatie over wandelroutes in en rond Huelgoat vind je op de website bretagne-finistere-huelgoat.com.

Huelgoat ligt aan een kunstmatig meer

De rivier Le Fao komt van de toppen van de Monts d’Arrée uit in het kunstmatige meer van Huelgoat. Vanuit dit meer stroomt de rivier d’Argent met kletterend geweld naar beneden, het dal van het bos in. De watermolen Moulin de chaos werd op 18 juli 2018 heropend nadat hij was gekocht door Jean-Luc Dumont. Hij zorgde ervoor dat de molen werd gerestaureerd en bied nu plaats aan 18 kunstenaars om hun werken te vertonen. Sinds 1991 was de molen eigendom van het Regionaal Natuurpark van Armorica (PNRA). Na een restauratie periode gebeurde er weinig totdat de molen in een veiling werd aangeboden.

In het dorp kun je genieten van de echte oude Franse sfeer. Overal zijn leuke restaurantjes en je vind er nog een echte bakker en slager. Met mooi weer zit je heerlijk op een terras aan het meer om wat te drinken en te eten.

 

 

 

 

Wandelen in Engeland: de verborgen ruïne van Abbotsbury

Wandelen in Engeland, op zoek naar de kapel ruïne van Abbotsbury

Diep verscholen in het bos van Ashley Chase Estate bij Abbotsbury in Engeland vind je tijdens het wandelen in Engeland de ruïne van Chapel Coppice, vrij vertaald, de kapel van het hakhout. Wie op Google zoekt naar de kapel ruïne van Abbotsbury zal altijd verwezen worden naar de St Catherine’s Kapel. Deze kapel zie je al van ver op de heuvel staan, maar dit is niet de kapel ruïne waar dit verhaal over gaat. Dit zou te makkelijk zijn. Wij zoeken altijd verder naar het onbekende.

Bij toeval las ik in het boekje: ‘Secrets places of west Dorset’, geschreven door Louise Hodgson een stukje over de Chapel Ruïn van Abbotsbury.

secret places of west dorset
secret places of west dorset

Wandelen in Engeland tijdens de herfst is altijd mooi

Engeland is voor ons een geliefd land om te wandelen. Vorige zomer liepen wij etappes van het South West Coast Path en in de herfst wandelden we verschillende korte wandelingen in de Surrey Hills. Bijna altijd is het prima weer en zo ook deze keer.

Na een ochtend fossielen zoeken op het strand van Charmouth was het in de middag tijd om de benen te strekken. Tijdens het zoeken naar fossielen loop je continue voorovergebogen en dan is een lekker stuk lopen wel zo prettig. Omdat we niet zo heel veel tijd hadden, hebben we een beetje gesmokkeld en de auto geparkeerd op een strategisch punt. Een mooie suggestie voor een rondwandeling zou zijn vanaf Hardy Monument aan het South West Coast pad via Bishop’s Road, langs Valley of Stones, dan weer het South West Coast path volgen naar Park’s Lane en terug via Kingston Russell Stone Circle.

Wij rijden met de auto via de B3157 naar Park’s Lane en parkeren op het driehoekje net voor de borden waarop staat dat het terrein privé is en toebehoord aan Ashley Chase Estate. We lopen rechts het half verharde pad op en wandelen door tot aan de onderzijde van heuvel.

Wandelpad Park's Lane bij Abbotsbury
Wandelpad Park’s Lane bij Abbotsbury

Tussen de koeien en de kronkelbomen

De herfstkleuren, de koeien en de prachtige kronkelbomen maken dit landschap tot een sprookje om door te wandelen. We passeren maisvelden en kijken uit over de valleien vol koeien en schapen. De jas gaat uit en niet veel later ook de trui. Het weer is heerlijk en dat voor half oktober. Engeland is lang zo slecht niet wat betreft weer als je vaak denkt.

Wandelen tussen de maisvelden via Park's Lane
Wandelen tussen de maisvelden via Park’s Lane

De beschrijving vertelt dat we door moeten lopen tot onder aan de heuvel en daar een pad in moeten slaan. De heuvels zijn op het eerste gezicht niet hoog, maar het duurt toch nog lang voordat we onder aan de heuvel komen. We zien geen pad en lopen lekker door. Dan ligt er een grote plas midden op het pad en ik besluit het water te omzeilen door op de hoge zijkant te gaan lopen. Dan ineens zit daar een hek. ‘Dit moet het zijn’ zegt mijn man. Het hek is open en we stappen er doorheen. Meteen komen we in een totaal andere wereld. Een oud stuk bos, donker, vochtig en mysterieus. Hier moet de ruïne te vinden zijn.

Het hekje dat leidt naar de kapel ruïne
Het hekje dat leidt naar de kapel ruïne

Chapel Coppice of St Luke’s Chapel ligt verscholen in het mysterieuze bos

Door de blubber lopen we voorzichtig over het pad. Het ziet er naar uit dat hier niet vaak iemand komt. Het bos is stil en verlaten en onderhoud wordt hier weinig gepleegd. We glibberen en glijen door de modder en volgen een kleine waterstroom. Voorzichtig probeer ik of de bruggetjes stevig genoeg zijn om over te steken.

"<yoastmark

"<yoastmark

We zien tientallen paddenstoelen en heel veel mos. Het is prachtig, maar ook een beetje spannend. Er staan geen routebordjes en er is in geen velden of wegen iemand te zien of te horen. Het pad is duidelijk en dat blijven we volgen. Soms moeten we over een boomstam klimmen of onder omgevallen takken doorduiken. Ik hou er van. Een beetje avontuur is altijd leuk.

De ruïne van Chapel Coppice heeft zo haar geheimen

Dan ineens zien we voor ons de ruïne van Abbotsbury. Chappel Coppice of St Luke’s Chapel. Meer dan een poort van oude stenen is het niet, maar wat is het mooi. Planten hebben de stenen overgenomen en ook de bomen staan pontificaal voor de poort.

Chapel Coppiche, de ruïne van Abbotsbury
Chapel Coppiche, de ruïne van Abbotsbury

We zien al snel een paar grafstenen op de grond liggen en een gedenkplaat op de muur. Maar vreemd genoeg zijn de data die op de grafstenen worden genoemd niet dezelfde als op de gedenkplaat op de muur. Het is een mysterie.

De kapel stamt uit de dertiende eeuw. De kapel werd gebouwd door monniken van Netley Abbey op het stuk land dat ze in 1246 van William van Litton hadden gekreden. Van 1240 tot 1545 diende de kapel voor de orde der cisterciënzers. Door armoede werd de kapel in 1545 verlaten.

Sir David Milne-Watson was een Schotse industrieel en directeur van de Gas Light and Coke Company (nu British Gas). Samen met zijn vrouw Lady Olga ontdekten ze de kapel toen ze eigenaars wereden van landgoed Ashley Chase. Sir David en zijn vrouw kozen ervoor om begraven te worden in de kleine kapel en hun gedenkstenen zijn te vinden aan de muur. De gedenkstenen op de grond vertonen andere data en namen, maar hoe dit precies zit is niet bekend.

De kapel ruïne van Abbotsbury

De kapel ruïne van Abbotsbury

Terug naar de bewoonde wereld met al haar prachtige herfstkleuren

We wandelen het pad terug naar het hekje en komen weer in de bewoonde wereld met haar mooie kleuren en een lekker zonnetje. Op het gemak lopen we terug de heuvel op. We praten even tegen de koeien die nieuwsgierig naar ons kijken. Het is een aardige klim naar boven, maar dat hindert niet. Het is genieten met een grote G.

Park's Lane Abbotsbury
Park’s Lane Abbotsbury
Uitzicht op zee bij Abbotsbury
Uitzicht op zee bij Abbotsbury

Informatie

Beschrijving uit het boekje Secrets of West Dorset
Beschrijving uit het boekje Secrets of West Dorset
kaartje Abbotsbury Chapel Coppiche
kaartje Abbotsbury Chapel Coppiche

Waarom Wandelfreaks een Winkel opent

Een webwinkel begin je niet zomaar

Een website maken is niet zo moeilijk. Wie een beetje handig is kan dat tegenwoordig zelf. De tijd dat ik nog dagenlang bezig was met de programmering van mijn website is voorbij. WordPress heeft alles al bedacht en je hoeft alleen nog de tekst en de foto’s te uploaden. Het gaat lekker snel en daardoor heb ik veel meer tijd avonturen te beleven en blogs schrijven. Maar behalve tijd kost een website ook geld. De ruimte op de server moet bijvoorbeeld gehuurd worden, de domeinnaam moet betaald worden en om blogs te kunnen schrijven moet je dingen meemaken. Wandelen en reizen bijvoorbeeld. Maar de belangrijkste reden is dat ik het gewoon heel erg leuk vind om mijn vele foto’s te delen met anderen in de vorm van wenskaarten, foto’s op canvas en nog veel meer.

Wenskaarten gemaakt van foto’s door Wandelfreaks

In de Wandelfreaks Winkel kun je exclusieve wenskaarten bestellen met mooie foto’s, gemaakt door Wandelfreaks. Deze wenskaarten zijn dus nergens anders te bestellen. Het zijn dubbele wenskaarten van goede kwaliteit en als je wilt kun je aan de binnenzijde een tekst laten plaatsen. Bij alle kaarten wordt een envelop geleverd. Hoe meer kaarten je besteld, hoe goedkoper ze worden.

Enkele voorbeelden van de wenskaarten. Ze zijn er in de categorieën Bloemen, Landschappen, Paddenstoelen, Schelpen, Vlinders en Vogels. Binnenkort bestaat ook de mogelijkheid om foto’s van Wandelfreaks op canvas te bestellen.

Reisboeken mogen niet ontbreken

In de Wandelfreaks Winkel mogen reisboeken niet ontbreken. Het spreekt vanzelf dat mijn eigen boek Avontuurlijk Cuba te koop is, maar er worden ook boeken van andere schrijvers aangeboden. Onder andere de prachtige serie over Afrika van Ada Rosman-Kleinjan. De collectie wordt regelmatig uitgebreid.

Waarom ook armbandjes in de Wandelfreaks Winkel te koop zijn

In de winter als het nat en koud is buiten, ben ik nog steeds actief. Naast mijn hobby’s wandelen, reizen, schrijven en fotograferen maak ik ook graag armbandjes van geweven kraaltjes en macramé geknoopte armbandjes. Omdat mijn collectie behoorlijk groot is bied ik deze ook te koop aan in de Wandelfreaks Winkel. Hiermee is het assortiment in de Wandelfreaks Winkel gevarieerd en kleurrijk.

 

Als laatste worden fossielen en schelpen aan het assortiment toegevoegd

Tijdens veel van onze wandelingen houden we ons bezig met het verzamelen van fossielen en schelpen. Dit is in eerste instantie een hobby van onze zoon, maar ook wij zijn met het zoekvirus besmet. Hiervan hebben we een aparte website. Inmiddels hebben we zoveel gevonden dat we een deel van onze collectie te koop gaan aanbieden in de Wandelfreaks Winkel. Het maken van de foto’s en het online zetten van alle artikelen vergt veel tijd. Daarom voeren we de produkten stap voor stap in. Nog even geduld dus.

Suggesties en ideeën? Stuur ze maar door

Heb je een suggestie of idee voor onze Wandelfreaks Winkel, een opmerking of vraag? Laat het ons weten en help ons de Wandelfreaks Winkel nog interessanter te maken.

Strandexcursie: zoeken naar fossielen

Op zoek naar fossielen en zeldzame schelpen

Op een regenachtige zondag ging ik Hester Loeff, amateur geoloog en conservator van het Koninklijk Zeeuws genootschap der Wetenschappen voor de collectie fossiele landzoogdieren, op strandexcursie zoeken naar fossielen in Zeeland.

Een strand in mijn woonomgeving waar ik niet zo vaak kom, maar ook niet geheel onbekend ben liet mij vandaag zien dat er ontelbare schatten voor het oprapen liggen en dat ik niet persé naar Engeland of Frankrijk hoef te reizen om fossielen te vinden. Dankzij Hester leerde ik dichtbij huis op een andere manier te kijken, te zien en te vinden. Wat een wereld is er voor mij open gegaan op deze dag.

De zeldzame IJslandse tepelhoren

Hester gaf aan het begin uitleg over wat hier zoal te vinden is en vertelde dat er delegaties van over de hele wereld naar Zeeland komen om de zeldzame IJslandse tepelhoren – Amauropsis islandica – te zoeken. Deze schelp die hier als één van de weinige plekken ter wereld gevonden wordt komt uit de laatste ijstijd. Momenteel leeft deze soort enkel nog in Groenland en Noord Canada. En raad eens wie vandaag als enige deze fossiele schelp vind en nog wel twee stuks ook? Juist, dat ben ik.

Deze IJslandse tepelhorens - Amauropsis islandica - zijn meer dan 21.000 jaar oud
Deze IJslandse tepelhorens – Amauropsis islandica – zijn meer dan 21.000 jaar oud

Waarom hier en niet daar

Waarom vinden we tijdens de strandexcursie zoeken naar fossielen nu precies hier deze zeldzame en fossiele schelpen? Dat heeft te maken met zandsuppleties, het opspuiten van zand, uit bepaalde delen van de Noordzee. Om ze te vinden moeten de omstandigheden goed zijn. Bij aanlandige wind vind je bijna niets, bij aflandige wind blaast het zand weg en komen de schelpen boven. Verder heeft het ook nog te maken met de stroming van het water die in een hoek van 45 graden weg draait en precies op één plek alle fossielen achter laat in het zand. Het is allemaal erg ingewikkeld, dus ga zelf een keer met Hester Loeff mee als je precies wilt weten hoe het zit.

Fossiele fragmenten van vissenwervels
Fossiele fragmenten van vissenwervels

Niet alles is zeldzaam en soms is iets moois een echte plaag

Ik vond een aantal prachtige schelpen, maar het zijn niet de vriendelijkste soorten. De volgende twee zijn namelijk inheemse stekelhorens of oesterboorders die zoals de naam doet vermoeden in de oesters boren. Dit zijn niet de Japanse soorten die momenteel een plaag vormen in de Oosterschelde, maar boren doen ze wel. Ze zijn niet zeldzaam, maar deze exemplaren zijn wel oud.

Fossiele stekelhoren of oesterboorder
Fossiele stekelhoren of oesterboorder
Fossiele stekelhoren of oesterboorder
Fossiele stekelhoren of oesterboorder

Van microscopisch klein naar megagroot

Tussen het gruis vind je tientallen microscopisch kleine schelpjes. Je ziet ze met het blote oog niet. Het is daarom aan te raden om een zakje gruis mee naar huis te nemen en dit goed te laten drogen. Daarna kun je het zeven en haal je de piepkleine slakjes eruit. Voor alles geldt: Neem niet te veel mee en laat de natuur heel.

Wenteltrapjes. Deze zijn niet fossiel en algemeen voorkomend.
Wenteltrapjes. Deze zijn niet fossiel en algemeen voorkomend.

De strandvondstenexcursie is leuk voor jong en oud

Na zo’n excursie hoef je niet meer naar de sportschool. Je staat voorovergebogen of zit op je knieën op het strand. Het is best hard werken, maar heel leuk om te doen voor jong en oud. Hester loopt rond en geeft steeds uitleg bij wat je hebt gevonden en waar je moet kijken.

Grofgeribde fuikhoren, niet fossiel en niet zeldzaam, maar wel mooi
Grofgeribde fuikhoren, niet fossiel en niet zeldzaam, maar wel mooi

Zomaar een selectie van wat ik heb gevonden

Gevlochten fuikhoren, niet fossiel, niet zeldzaam. Roofslak.
Gevlochten fuikhoren, niet fossiel, niet zeldzaam. Roofslak.
Purperslak, fossiel. Niet zeldzaam.
Purperslak, fossiel. Niet zeldzaam.
Melkwitte arkschelp
Melkwitte arkschelp
Korfmossel, fossiel. Niet zeldzaam.
Korfmossel, fossiel. Niet zeldzaam.

Informatie

Hester Loeff
Strandvondsten
geologievannederland