Lekker lezen: Avontuurlijk Cuba – deel 2

Avontuurlijk Cuba – lekker lezen voor u als bezoeker van Wandelen en Reizen

In 2018 maakten wij een rondreis door Cuba van 4.225 kilometer, zonder dat we van te voren iets hadden gereserveerd of gepland. Over deze reis schreef ik het boek: Avontuurlijk Cuba, reizen op de bonnefooi en slapen bij de lokale bevolking. Omdat we nu vanwege de corona-maatregelen niet kunnen reizen, krijgt u van mij hier de eerste hoodfstukken van mijn boek.

Baracoa

Een stad aan de noordoostkust van Cuba. Een baai en een platte berg staat er in de reisgids. De reisgids die ik niet bij me heb, want ik wil me niet laten leiden naar de standaard toeristenplaatsen, maar juist zelf op zoek gaan naar wat de moeite waard is. Het echte Cuba ontdekken. Dat is ook de reden dat wij naar het oosten rijden. De driehoek Havana-Trinidad-Viñales in het westen is waar de meeste toeristen komen. Baracoa is in opkomst, maar nog lang niet zo populair als de drie genoemde locaties. De weg ernaartoe is ook niet geschikt voor grote hordes toeristen. De stad op zich is als alle andere steden in Cuba. Maar op het moment dat wij er zijn weten we dat nog niet.

Baracoa is onze eerste echte kennismaking met Cuba. We moeten op zoek naar een slaapplek en we weten dat we een bordje met een omgekeerd anker in de kleur blauw moeten hebben. We zien meteen al van deze bordjes, maar de plek waar ze hangen staat ons niet meteen aan. Het staat mij voor de geest dat er allemaal grote, koloniale huizen zijn op Cuba en zo’n huis zoek ik. Dat er maar heel weinig van deze huizen zijn kom ik pas later te weten. De straten in Baracoa zijn druk en hectisch. Er zijn niet bijzonder veel auto’s, maar des te meer brommers, motoren, fietstaxi’s (bici), paardenkarren, fietsen en wandelaars. Ik zie het niet zitten om in zo’n drukke straat een kamer te zoeken. Ik zou liever aan de baai zitten. Uitzicht op het water, dat soort werk. We rijden zonder kaart door de stad en komen inderdaad aan de baai. Helaas staan ook hier niet de beminde koloniale huizen, maar juist minder goed onderhouden, piepkleine huisjes. ‘Hier wil ik niet slapen,’ zucht ik. Moe van de reis en licht geïrriteerd dat ik niet meteen kan vinden wat ik zoek. ‘We rijden wat verder die kant op,’ zegt Richard en hij wijst naar het oosten. Rustiger wordt het niet en de moed zakt me in de schoenen. Aan het einde van Baracoa, net voor de brug over een rivier staat een leuk blauw-geel gekleurd huis. En er staat een bordje met een omgekeerd anker op. ‘Ga hier eens vragen,’ zegt mijn geduldige lief. ‘Dit lijkt me wel wat.’

Baracoa Cuba

Ik klop op de deur en een vriendelijke forse dame doet open. Ik vraag naar een kamer en die heeft ze. Ik moet even meelopen. Het is op de bovenverdieping. Een betonnen trap aan de buitenkant van het huis leidt ons naar de etage. De kamer is meteen links naast de woonkamer annex keuken. De andere kamer is verhuurd aan een man alleen, vertelt ze. Een Italiaan. In onze slaapkamer zit geen deur en slechts een gordijn scheidt ons van de vreemde Italiaan, die overigens in geen velden of wegen te bekennen is.

Ik peins en schud mijn hoofd. ‘Nee, dit vind ik niet prettig,’ zeg ik.’

‘Ik heb nog een andere kamer aan de achterkant,’ vertelt de dame.

Ik haal opgelucht adem. ‘Is deze kamer afgeschermd van de rest?’ vraag ik.

‘Ja, er is een eigen ingang,’ is het antwoord. De kamer is eenvoudig, maar oogt schoon en we hebben een eigen het toilet en douche. Ik roep mijn man en hij vind het ook prima. We zijn het zat en willen niet verder zoeken. Dan volgt er een verhaal in het Spaans waar ik niets van begrijp en ik vraag of ze langzaam kan praten. Ze gebaart me dat ik even moet wachten en loopt weg. ‘’‘’Even later komt ze terug met een man aan haar zijde. De man stelt zich voor en spreekt vloeiend Engels. Hij legt me uit dat we ons eerst moeten registreren in het grote boek. Ze heeft de paspoorten nodig en ze wil weten hoe lang we blijven. ‘Twee nachten,’ zeg ik resoluut. Richard kijkt me aan maar zegt niets. Twee nachten dus. Onze paspoorten worden meegenomen en ze verdwijnt in haar huis op de begane grond. De man verdwijnt met haar mee en weer blijven we vertwijfeld achter. ‘

Ruim tien minuten gaan voorbij en dan zwaait de deur open. De vrouw komt naar buiten met onze paspoorten en het grote boek. Of we even onze handtekening willen zetten. De vertaler is er ook weer bij en legt uit dat dit de verplichte registratie is. Ik ben allang opgelucht dat ik de paspoorten weer in mijn handen heb en zet mijn handtekening. Dan krijgen we de sleutel van onze kamer en kunnen we eindelijk uitrusten.

Baracoa Cuba

De zon is doorgebroken en het is lekker warm geworden. Mevrouw wil nog weten hoe laat we willen ontbijten en daarmee is alles afgehandeld. De tolk verdwijnt weer in het smalle straatje naast het huis en mevrouw kruipt weer achter haar deur.

We brengen onze bagage naar de kamer en nemen een douche. Het is zo’n douche waarbij een losse elektriciteitsdraad aan de douchekop hangt waardoor het water verwarmd wordt. Ik vind het maar eng, zo’n stroomdraad bij water. Het water is niet warm, maar lauw, maar gezien de temperaturen hier is dat prima. Lekker opgefrist settelen we ons op het balkon met een koud biertje dat we onderweg in de plaatselijke supermarkt hebben gekocht. Tenminste, als je het een supermarkt kunt noemen. Meer dan de helft van de schappen is leeg en drie schappen staan vol met cornflakes en koekjes. Ook rum en water is er volop te koop. Even snel in Cuba een boodschap doen zit er meestal niet in, maar deze supermarkt is efficiënt en ik werd snel geholpen.

Baracoa Cuba

Het balkon ligt aan de voorkant van het huis. We kijken onze ogen uit naar het voorbijsnellende verkeer. Kletterende paardenhoeven, toeterende auto’s, bici’s, brommers, alles raast voorbij over de brug voor het huis. De ene helft gaat de brug over naar Cabacu en de andere helft snelt terug richting Baracoa. De brug ligt blijkbaar op de grens tussen deze twee steden. Gedurende de tijd dat we hier zitten zien we meerdere malen dezelfde paardenkarren op en neer rijden. ‘Die paarden moeten aan het eind van de dag doodop zijn,’ merk ik op. ‘Ze blijven maar lopen.’ Uit het niets duikt achter ons de Italiaan op. Hij stelt zich voor als Paolo en is een bijzonder type. En dan druk ik me nog zacht uit. Paolo heeft blijkbaar al die tijd op bed liggen slapen en komt nu fris gedoucht uit zijn kamer tevoorschijn. Hij reist alleen en is al een paar dagen in Baracoa. Morgen gaat hij door naar Santiago de Cuba. Wij vertellen dat we hebben gehoord dat dit niet zo’n prettige stad is. ‘Dat kan wel zijn,’ antwoordt hij, ‘maar ik heb daar vrienden, dus dat zit wel goed.’ Paolo is een druk type en praat slecht Engels. Hij is behangen met kettingen en armbanden en heeft de trekken van een man die graag met Cubaanse mannen een onderonsje heeft. Prima natuurlijk, maar ik vraag me af of Cuba wel een land is voor dergelijke praktijken. Nu klink ik als een oude trut, maar deze man is wel een heel bijzonder exemplaar. Zo onverwacht als hij opdook, zo snel is hij ook weer verdwenen. Even later zien we hem buiten lopen en laat hij zich ophalen door een bici, op weg naar het centrum van Baracoa.

Baracoa Cuba

Wij genieten nog een tijdje van de zon op het terras. Links van het huis is een stadion. [foto 5] Het stadion is oud en vervallen en heeft geen verlichting. Zo te zien is het een honkbalstadion. Pas later ontdekken we dat honkbal bijzonder populair is in Cuba. Het gras is niet mooi vlak, maar hobbelig en ligt vol stenen. Toch is het er een drukte van belang met sportende mensen. Een groepje jongelui is bezig om de stenen van het veld te halen. We wandelen op ons gemak naar de stad om wat te eten. Onderweg worden we tientallen keren aangesproken door bici’s, paardenkarren en automobilisten, die allemaal hun taxidiensten aanbieden. Telkens bedanken we vriendelijk, want wij lopen liever. Als we net de ene bedankt hebben, duikt de volgende op. Op den duur wordt ik het een beetje zat. ‘Man, je hebt toch gezien dat we net nee hebben gezegd. Waarom vraag je dan precies hetzelfde? ‘We willen lopen. Geen taxi. Nada. Comprende?’

 

Lees meer over Cuba of lees het hele boek Avontuurlijk Cuba. Nu te bestellen voor € 15,- exclusief verzendkosten.

Lekker lezen: Avontuurlijk Cuba – Deel 1

Avontuurlijk Cuba – lekker lezen voor u als bezoeker van Wandelen en Reizen

In 2018 maakten wij een rondreis door Cuba van 4.225 kilometer, zonder dat we van te voren iets hadden gereserveerd of gepland. Over deze reis schreef ik het boek: Avontuurlijk Cuba, reizen op de bonnefooi en slapen bij de lokale bevolking. Omdat we nu vanwege de corona-maatregelen niet kunnen reizen, krijgt u van mij hier de eerste hoodfstukken van mijn boek.

Trinidad

Tweeëndertig jaar is ze, dokter Maria Carmen Gomez Bacerio. Hoogopgeleid, moeder van een zoon van vier. Zo jong als ze is, zit ze vast op een eiland waar ze zo graag eens van af zou willen. Niet voor altijd, maar voor even, om eens in een andere wereld rond te kijken. De wereld die slechts weinige Cubanen kennen, maar die steeds meer Cubanen via internet te zien krijgen. Een wereld die in niets te vergelijken is met het leven op Cuba. Het verlangen van de Cubaan, dat waarschijnlijk nooit zal worden vervuld. Maar het is de vraag of het verlangen naar de wereld buiten het eiland niet mooier is dan de werkelijkheid op het eiland. De Cubaan leeft in een veilig land en is verzekerd van onderdak en voedsel, verzorging bij ziekte en scholing. Zijn er niet heel veel delen in de wereld waar deze zekerheden niet bestaan? Zelfs in Europa zijn daklozen. De geringe omvang van dit land leidt tot het grote verlangen van veel Cubanen om weg te gaan. Slecht hebben ze het hier niet, want alles is er, maar rijkdom en welvaart zijn ver te zoeken. Ik begrijp ze wel, de Cubanen.

Het huis van Maria's moeder
Het huis van Maria’s moeder

Mijn eeuwige drang om te reizen en de wereld te verkennen is niet vergelijkbaar met het verlangen van de Cubaan. Er is nu eenmaal een verschil tussen ‘weg willen’ en ‘altijd maar onderweg willen zijn.’ En er is nog dat ene grotere verschil: ik kan gaan waar en wanneer ik wil en zij niet.

Maria werkt fulltime en verdient daarmee 40 CuC per maand. Dat is ongeveer 40 euro. Ze hoort bij de top van Cuba en haar inkomen is hoger dan dat van de gemiddelde inwoner. Ze kan mensen beter maken. Ze kan hele dorpen redden. Ze kijkt me wanhopig aan. Een knappe verschijning. Lief gezicht, haar donkere krullen nonchalant in een staart gebonden. Ze is open en eerlijk. Ze wil nog veel meer leren. Zich verder ontwikkelen in een ander land. Maar ze mag niet. Ze mag, net als alle andere Cubanen, het land niet uit. Ja, ze zou het kunnen aanvragen. En wellicht krijgt ze dan een brief van de overheid dat ze mag gaan. Als ze dan ook alle stempels krijgt van de mannetjes van de overheid in haar stad, Trinidad, mag ze naar het vliegveld. De kans dat dit lukt is klein, maar het kan. Stel dat ze het geld voor de reis bij elkaar gespaard krijgt en alle papieren en stempels heeft om te gaan. Dan nog is er een grote kans dat de douane op het vliegveld haar tegenhoudt. Zonder reden. Gewoon omdat ze het land niet uit mag, ondanks alle stempels en papieren, en dan is ze haar geld kwijt. En geld sparen voor een reis is al een hele opgave als je 40 CuC per maand verdient. Ze zucht. ‘Ik zal nooit in het buitenland komen. Het is moeilijk. Het is zo verschrikkelijk ingewikkeld.’ Verdrietig kijkt ze me aan. Ze zou het zo graag willen. Even weg van dit eiland. Even om een hoekje kijken hoe het in de andere wereld is. Leren hoe het daar gaat. Ze zou kunnen zeggen dat ze het land uit wil om mensen in andere landen te helpen. Om mensen in probleemgebieden te helpen. Ze zou het allemaal waar kunnen maken. Maar de kans is zo klein. Dat frustreert. Niet een beetje, maar heel erg. Ze wil zo graag haar verhaal vertellen. Aan elke toerist die bij haar moeder in de ‘Casa Particular’ komt logeren. Zelfs aan een Amerikaans koppel. Ze wil het vertellen aan iedereen die luisteren wil. Cuba. Het is een fantastisch land. Alles is er. Behalve geld. Behalve een paspoort om het eiland te kunnen verlaten. En dat stoort. Alles is er, behalve de vrijheid om te gaan. Voor ons westerlingen onbegrijpelijk, maar we kunnen niet anders doen dan het als informatie tot ons nemen en accepteren dat het zo is.

Trinidad, Cuba
Trinidad, Cuba

Maria Carmen heeft het relatief goed. Haar familie woonde voor de revolutie in een groot koloniaal huis. Iedereen die voor de revolutie in zo’n huis woonde, mocht er blijven wonen. Persoonlijk bezit is niet toegestaan op Cuba, maar wie zijn hele leven in een huis woont kan het beschouwen als zijn of haar huis. De moeder van Maria Carmen heeft van het huis een ‘Casa Particular’ gemaakt. Zie het als een Bed & Breakfast. Je kunt er een kamer huren met of zonder ontbijt en je kunt er avondeten. Dat hebben ze het liefst. Dat je er niet alleen slaapt, maar ook eet. Daardoor verdienen ze wat geld. Daardoor verdienen ze veel geld, moet ik zeggen. Veel meer dan de gemiddelde Cubaan. De Castro’s hebben in 1997 toestemming gegeven aan Cubanen die een kamer overhebben, om deze te verhuren aan toeristen. Sindsdien zijn er heel veel Casa’s bijgekomen. Zoveel zelfs, dat deze vorm van overnachten een concurrent werd voor de grote overheidshotels en resorts. In 2012 heeft de overheid de regeling teruggedraaid. Iedereen die geregistreerd staat als Casa Particular mag blijven bestaan, maar nieuwe vergunningen worden niet meer uitgegeven. Mensen die veel geld hebben gespendeerd om een kamer op te knappen voor verhuur hebben pech. Zij kunnen het geld niet meer terugverdienen.

Een kamer verhuren kan niet zomaar, daar zijn strenge regels voor. Zoals voor alles in Cuba. Wie een vergunning heeft mag een, twee of drie kamers verhuren. Voor die vergunning moet de eigenaar elke maand 850 CUP (Cubaanse Pesos, omgerekend zo’n 32 euro) aan de overheid afdragen. Ook al is er geen enkele kamer verhuurd in die maand, dit bedrag moeten ze altijd betalen. Wij hebben mensen gesproken die hun enige bezit, een motor, moesten verkopen omdat ze anders het maandbedrag niet konden opbrengen. Naast dit vaste bedrag moeten ze ook nog tien procent van de omzet afstaan in CuC. De CuC, de Cuba Pesos Convertible, is de munteenheid waar de toeristen mee betalen. 1 CuC is ongeveer 25 CUP. Een heel ingewikkeld systeem, maar het komt erop neer dat voor elke kamer die verhuurd wordt ongeveer 2 euro afgestaan moet worden, uitgaande van de gemiddelde kamerprijs van 20 CuC. Tel daarbij de 850 CUP vaste lasten per maand op en je ziet al snel dat dit een maandsalaris van de gemiddelde Cubaan is. Om een voorbeeld te geven: een leerkracht verdient ongeveer 20 CuC en een schoonmaker 10 CuC.

Toch is de verhuur van kamers een lucratieve business. Wie de kamer 15 dagen per maand verhuurt heeft een inkomen van 300 CuC (= 7500 CUP). Daar moet de verhuurder 30 CuC plus 850 CUP van afdragen. Je kunt je voorstellen dat er een flink inkomen overblijft.

Je vraagt je meteen af hoe de overheid dat allemaal controleert. Dat is heel simpel. Nog voordat je als toerist je koffer in de kamer mag zetten, ben je ingeschreven in het grote boek. Je naam, geboortedatum, land van herkomst, paspoortnummer, dag van aankomst, dag van vertrek. Alles wordt genoteerd en moet ondertekend worden door jou en de eigenaar van het huis. Wij zouden denken, maak even een kopietje van ons paspoort, maar een kopieermachine of computer hebben ze niet.

Mannetjes van de overheid komen te pas en te onpas binnen om het boek te controleren. Is er een toerist en staat deze niet in het boek? Dan volgt een fikse boete en wordt de vergunning ingenomen. Er is geen Cubaan die een kamer verhuurt zonder deze te registreren. Cubanen zullen nooit iets doen wat niet mag. De controle is ontzettend streng en altijd en overal. Cubanen hebben respect voor de overheid. In onze ogen zijn ze gewoon bang voor de overheid, maar zij zien het als respect. Een keuze is er trouwens niet. Je moet, anders heb je geen leven in Cuba.

Het communisme brengt ook goede dingen. De revolutie betekende vrijheid na jaren van onderdrukking. Fidel creëerde gelijkheid voor iedereen. Er is geen Cubaan die op straat leeft. Iedereen woont in een huis, zij het soms in een heel klein en slecht onderhouden huis. Iedereen kreeg na de revolutie een huis van de overheid, tenzij je als familie al van voor de revolutie in een huis woonde. Alle huizen van de overheid zien er hetzelfde uit. Oud en niet groot. Ook de zorg is gratis. Van huisarts tot ziekenhuis, van ambulance tot medicijnen. Niemand betaalt een premie en iedereen wordt geholpen. Zo ook het onderwijs. Alle kinderen gaan gratis naar school en zelfs universiteiten zijn gratis.

Lees meer over Cuba of lees het hele boek Avontuurlijk Cuba. Nu te bestellen voor € 15,- exclusief verzendkosten.

Cuba: land vol liefde zonder perspectief

TV documentaire Cuba na Castro

Na het zien van het eerste deel van de serie: ‘Cuba na Castro’ is mijn waarheid bevestigd: Cuba is een land vol liefde.  Alles wat ik in mijn boek: ‘Avontuurlijk Cuba’ heb geschreven is volgens de vierdelige documentaire waar. Het gevoel waarmee wij Cuba na een rondreis van 4.225 kilometer hebben verlaten is exact wat de documentaire laat zien.

Cuba is een prachtig land vol lieve mensen, zonder perspectief. Het is er veilig, ze hebben de basisbehoeften die ze nodig hebben om te kunnen leven en verder is er weinig tot niets. Ze zijn tevreden, vrolijk en vaak simpelweg gelukkig. Het is voor ons westerlingen niet te bevatten, maar als je er geweest bent, dan begrijp je het wel. Ik vertelde er al eerder over in mijn blogs over cuba.

Zijn wij zoveel gelukkiger met alles wat we hebben?

Afgelopen week waren wij uitgenodigd bij een bruiloft van goede vrienden. Een grote vriendenclub kwam die dag samen om het feest mee te vieren. Deze groep bestaat uit totaal verschillende mensen die elkaar al ruim twintig jaar kennen. Allemaal bijzondere mensen, met elk een ander leven. De een heeft een goede baan, de ander zoekt nog altijd naar wat hij wil in het leven. De een heeft geld in overvloed, de ander kan nauwelijks rond komen. Over het algemeen hebben we allemaal een huis, mininmaal één auto en elke dag goed te eten. Al pratend met elkaar ontdek je bij bijna iedereen hetzelfde: ‘we hebben het wel goed, maar we missen iets’. Wat we missen is een stukje saamhorigheid, een stukje tijd voor elkaar en vooral met elkaar. Iedereen heeft een druk leven, moet van alles verplicht nalopen en er is nauwelijks nog tijd voor het echte leven.

En dat is precies wat we allemaal het meest missen: tijd! Tijd om samen te zijn, met elkaar te praten en aan elkaar te vragen hoe het nu echt met iemand gaat. In Cuba hebben ze die tijd wel. Mensen maken zich niet druk of ze de nieuwste telefoon wel kunnen kopen en of ze vooraan kunnen staan bij het zoveelste festival. In dit mooie land is geen luxe en geen geld. In Cuba is liefde. Liefde voor elkaar. Men helpt elkaar waar nodig en heeft tijd voor elkaar. Altijd en overal.

Kijk de documentaire en lees mijn boek

Ben je altijd al nieuwsgierig geweest naar het land Cuba? Kijk dan zeker de documentaire en lees mijn boek. Mijn advies is: ga! Het is een prachtig land, maar bereid je voor op niets. Neem alles mee wat je nodig denkt te hebben. Even een bikini kopen omdat je deze vergeten bent mee te nemen kan er niet. Ga en geniet. Cuba is het waard.

Bestel mijn boek Avontuurlijk Cuba via onderstaand formulier:

    Bestel nu het boek Avontuurlijk Cuba voor € 18,- (exclusief verzendkosten)

    Documentaire: www.vpro.nl/programmas/cuba-na-castro
    Elke zondagavond NPO2 20.20 uur

    Recensie Avontuurlijk Cuba

    The New Royalty World is een van de grootste boekenblogs in Nederland. Ik ben er dan ook trots op dat ik van Elma een mooie recensie heb gekregen over mijn boek Avontuurlijk Cuba.

    Lees de recensie op thenewroyaltyworldblog

      Bestel nu het boek Avontuurlijk Cuba voor € 18,- (exclusief verzendkosten)

      Op deze enorme Bull mag je als toerist even zitten. Tegen betaling, uiteraard.

      Vogels en wildlife Cuba

        Bestel nu het boek Avontuurlijk Cuba voor € 18,- (exclusief verzendkosten)

        De media bevestigt: Cuba zal voorlopig niet veranderen

        Cuba zal de komende veertig jaar niet veranderen

        In mijn boek Avontuurlijk Cuba schrijf ik dat Cuba de komende veertig jaar nog niet zal veranderen. Niet iedereen is dat met me eens. Sommige mensen denken dat de veranderingen heel snel gaan en dat het authentieke Cuba verdwijnt. Deze mensen zijn veelal alleen in de toeristische driehoek Havana. Trinidad en Viñales geweest. Wij zijn verder geweest. Veel verder. Onderstaand nieuwsbericht bevestigt nog maar eens dat de veranderingen helemaal niet snel gaan en eerder worden teruggedraaid. Het communisme zal voorlopig niet verdwijnen. De touwtjes worden alleen maar strakker aangespannen.

        De gekleurde oldtimers zie je alleen maar in de toeristische gebieden
        De gekleurde oldtimers zie je alleen maar in de toeristische gebieden

        nos.nl:  ‘Vanaf vandaag bepaalt Cubaanse overheid wat goede of slechte kunst is’

        In een bericht op nos.nl staat vandaag dat de Cubaanse overheid vanaf nu streng controleert op het organiseren van een tentoonstelling, het maken van kunst of een lied en straatoptredens. Zonder toestemming van de overheid mogen kunstenaars niets meer uitbrengen. Dit is het begin van een stap terug voor Cuba en daarmee bevestigd het land wat ik in mijn boek schrijf: Cuba blijft voorlopig nog een authentiek land met strenge controle van de overheid op alles.

        Buiten de toeristische gebieden is er nauwelijks vervoer en wat er is, is oud
        Buiten de toeristische gebieden is er nauwelijks vervoer en wat er is, is oud

        Veel mensen spreken mijn bewering tegen en denken dat het authentieke Cuba snel zal verdwijnen. Helaas gaan de meeste mensen alleen maar naar de toeristische driehoek Havana, Trinidad en Viñales. Daar worden de prachtige gekleurde oldtimers in stand gehouden voor de toeristen. Het echte leven zie je pas als je uit deze driehoek gaat en slaapt bij de lokale bevolking.

        Lees mijn boek Avontuurlijk Cuba, waarin ik beschrijf hoe het leven van de gemiddelde Cubaan eruitziet. Uitzichtloos, beperkt, maar ook in een land met prachtige natuur. Een land waar alles is, behalve geld en vrijheid.

          Bestel nu het boek Avontuurlijk Cuba voor € 18,- (exclusief verzendkosten)

          Nu in de winkel: Avontuurlijk Cuba

          Nu in de winkel: Avontuurlijk Cuba

          Een rondreis met de auto van 4.225 kilometer zonder vooraf een planning te maken, zonder van te voren overnachtingen te hebben geboekt en zonder ook maar enig idee te hebben waar ze heen willen. De reisgidsen hebben Digna en Richard bewust thuisgelaten en zo komen ze op plekken waar je zelden een toerist ziet.

          Digna Mielard neemt je in dit boek mee in hun avontuur waarbij ze zonder navigatie Cuba op verrassende wijze ontdekken.

            Bestel nu het boek Avontuurlijk Cuba voor € 18,- (exclusief verzendkosten)

            Ook verkrijgbaar bij alle bekende offline en online boekwinkels in Nederland en België.

            In het boek staan een aantal foto’s van onze reis. Alle foto’s kun je bekijken in verschillende categorieën:

            Fotoalbum van onze verblijfplaatsen

            Kijk vooral naar het verschil van de luxe overheidshotels en de huizen waar we bij de mensen thuis hebben geslapen.

            Fotoalbum van de auto’s die we hebben gezien

            Fotoalbum van de dieren die we hebben gezien

            Fotoalbum van onze wandeling naar de Vegas Grandes

            Fotoalbum van onze wandeling in de Viñales Vallei

            Fotoalbum van de stad Havana

            Havana, een zee van roze en een ruige blauwe zee

            Havana, een hoofdstuk uit mijn boek over Cuba

            Op 26 oktober komt mijn boek uit: Avontuurlijk Cuba, reizen op de bonnefooi en slapen bij de mensen thuis.  Een reis van 4.225 kilometer met de auto zonder vooraf een planning te maken en zonder van te voren overnachtingen te hebben gereserveerd.

            Tijdens deze rondreis zijn wij verder gegaan dan de bekende driehoek Havana – Trinidad – Viñales. Veel verder. Maar dit lees je allemaal in mijn boek. Bij deze reis horen veel foto’s en deze kan ik niet allemaal kwijt in mijn boek. Daarom zal ik de komende tijd regelmatig een blog publiceren met daarin passages uit het boek en de bijbehorende foto’s. Vandaag gaat mijn blog over Havana. De stad die roze ziet van alle zoet gekleurde oldtimers, maar ook een ruige kant heeft.

            De achterbuurten van Havana

            “Op de bonnefooi rijden we de stad in richting de beroemde Malecón Boulevard. Tenminste, dat hopen we, want we hebben geen idee. We rijden door heel smalle straatjes met aan beide kanten hoge huizen. Dit zijn duidelijk de achterbuurten van Havana. Het is er warm en druk. Op straat slenteren kinderen in versleten kleding op blote voeten. Het is armoe troef. Ik voel me ongemakkelijk in deze omgeving. Niet omdat ik bang ben; ik weet dat ik hier veilig ben. Maar wel omdat ik me decadent voel hier als reiziger rond te rijden. De huizen zijn stuk voor stuk oud en vervallen. Geld voor onderhoud is er niet. Straat na straat rijden we rechtdoor en we hopen nog steeds op de boulevard uit te komen. We weten dat we naar het noorden moeten en we kunnen aan de stand van de zon zien dat we de goede richting uit gaan, maar er is nog geen water in zicht.”

            Op zoek naar een slaapplek in Havana

            “We krijgen keer op keer nee te horen. Het is vol, het is niet open, er is niemand thuis. Dit hadden we niet verwacht in Havana. We besluiten nog een straat verder naar achteren te gaan en na nog drie keer nee vinden we eindelijk een ja. Een jonge meid van net zeventien spreekt Engels en vertaalt voor haar moeder. Er is een kamer vrij en we mogen even kijken. Als je van groen houdt, is dit de plek voor jou. En dan bedoel ik niet groen van planten, maar groen geschilderde muren en kozijnen. Het is een prachtig oud herenhuis met een lange groene gang. Aan de linkerkant zijn drie kamers, aan de rechterkant staan planten. Het is een soort souterrain, want het dak is open waardoor de planten bij regen vanzelf water krijgen.”

            De ruige zee spuit hoog boven de boulevard

            “De volgende dag worden we getrakteerd op een afgesloten boulevard met spuitende hoge golven die over de boulevard slaan. De wind is noordelijk en hard. Het is zelfs zo koud dat we voor het eerst in Cuba een lange broek en een trui dragen. Auto’s zijn vandaag niet toegestaan op de boulevard en daardoor kun je er rustig rondlopen. Wat eigenlijk niet mag, maar velen toch doen. De golven zijn zeker acht meter hoog en komen met hoge snelheid op de boulevard af om vervolgens uiteen te spatten tegen de stenen kade. De afvoeren kunnen het niet aan en regelmatig spuit het water uit de afvoerputten omhoog. De IJslandse geisers zijn er niets bij.”

            Een roze zee van zoet gekleurde auto’s

            “De straten zien roze van de vele auto’s in deze zoete kleur. Al deze auto’s zijn van een organisatie die weer van de overheid is. Een club mensen onderhoudt deze oldtimers die vooral dienen als taxi en om mensen naar de stad te trekken. Veel auto’s worden bewust roze gespoten omdat toeristen daar op af komen. Een echte roze Cadillac. Wie wil daar nou niet een ritje in maken? Naast roze is paars populair.”

            Wil je het hele verhaal over Havana lezen? Koop dan mijn boek. Je kunt nu al een exemplaar bestellen door het contactformulier in te vullen. Medio november krijg je een betalingsverzoek en ontvang je na betaling mijn boek thuis gestuurd.

              Bestel nu het boek Avontuurlijk Cuba voor € 18,- (exclusief verzendkosten)

              Bij het hoofdstuk over Havana horen de volgende foto’s:

              Een pittige tocht naar de Vegas Grandes

              Cuba, januari 2018

              Vanuit Trinidad kun je Nationaal Park Topes de Collantes bezoeken. Je neemt een stukje van de weg richting Cienfuegos en slaat af naar weg nummer 152 richting Santa Clara. Net voorbij het dorpje El Choritto vind je aan de rechterkant een heus informatiecentrum. Even verderop de berg ligt kuuroord Kurhotel Escambray.

              In het informatiecentrum hangen foto’s van alle watervallen die in de Topes de Collantes te vinden zijn. Wij vonden de Vegas Grandes de mooiste en grootste waterval, maar er zijn er nog 4.

              In het informatiecentrum kun je voor 10 CuC p.p. (ongeveer 10 euro) een kaartje kopen. Dit kaartje wordt onderweg tijdens de wandeling gevraagd. Daarna rijd je terug richting El Choritto en sla je net na de school linksaf. Aan het eind van de weg zie je een bordje dat de route naar de waterval wijst. Daarna volg je het pad. Op sommige punten staat een klein zwart bordje met een wit wandelaartje erop. Deze bordjes moet je volgen.

              De afstand naar de waterval is ongeveer 3 kilometer. Dat lijkt niet veel, maar het pad daalt behoorlijk en na een kilometer bestaat het pad uit steile trappen en grote stenen. Op de heenweg is dat prima te doen, maar de terugweg naar boven is pittig. Zeker het onderste gedeelte waar het nat en glad is. Het is dus belangrijk om goede schoenen of stevige sandalen te dragen. Op teenslippers zou ik het niet proberen.

              Na een kilometer kom je bij de grot. Dit is ook de plek waar naar je toegangskaart gevraagd wordt. De grot kun je in, maar deze is niet spectaculair groot.

              Daarna loop je verder richting de waterval. Na een uurtje afdalen zie je van bovenaf de schitterende tweeling-waterval Vegas Grandes.

              Als je doorloopt naar beneden kun je zwemmen. Het water is ijskoud en het is lastig om via de ruige stenen weer uit het water te komen, maar spectaculair is het zeker. Buiten is het altijd warm dus je bent snel weer droog voordat je de pittige tocht naar boven kunt beginnen.

              Neem voldoende water mee op deze tocht. Je hebt het nodig. Het is niet makkelijk, maar ontzettend de moeite waard.

                Bestel nu het boek Avontuurlijk Cuba voor € 18,- (exclusief verzendkosten)

                Fotoalbum