Vakantie op Bonaire? Bezoek Washington Slagbaai Nationaal Park

Geniet van de natuur tijdens je vakantie op Bonaire

Bonaire is het meest zuidelijk gelegen eiland van de ABC eilanden, ook wel de benedenwindse eilanden genoemd. Bonaire is een stukje Nederland in de Caribbean. Een bijzondere gemeente binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Bonaire is bij uitstek een eiland om op vakantie te gaan. Zon, zee en natuur. Het eiland is  294 vierkante kilometer groot. Dat is niet heel groot en toch is er bijzonder veel mooie natuur.

Washington Slagbaai is één van de Nationale Parken op Bonaire. Het grootste Nationale Park is het Marine Park van Bonaire. Voor Reishonger schreef ik een artikel over de Nationale Parken en de vernieuwing van het koraalrif. Op Reishonger lees je alles over de onderwaterwereld.

Dit blog gaat vooral over het groen van Washington Slagbaai.

De westkant van Washington Slagbaai is vooral ruig
De westkant van Washington Slagbaai is vooral ruig

Slagbaai. De naam zegt bijna exact wat het heeft betekent. ‘Heeft’, zeg ik niet zomaar. We hebben het hier over een stukje geschiedenis. Het heden is een totaal ander verhaal. Slagbaai is een verbastering van Slachtbaai. De baai waar werd geslacht. Geiten vooral. Niet een paar, maar heel veel geiten. Hoe zit het nu precies met die geschiedenis en hoe is het nu met de geiten? Maar vooral, hoe is het met de prachtige natuur in Nationaal Park Washtington Slagbaai? Je leest het in dit verhaal.

De geschiedenis van Slachtbaai en Washington

In 1634 veroverde de Nederlandse West Indische Compagnie enkele eilanden in het carbisch gebied van Spanje. Één van die eilanden was Bonaire, vanwege het zout en het vlees van de geiten die in grote getalen op het eiland liepen. Het vlees van de geiten werd vanuit Boca Slagbaai, de inham van Slagbaai, getransporteerd naar het hoofdkantoor van de WIC op Curaçao. In 1791 gin de WIC failliet. Slagbaai was niet alleen een haven en de plek waar geiten werden geslacht, het was net als Washington ook een plantage voor dividivi peulen en aloë. Er zijn jaren geweest waarin 3.000 geiten per jaar werden geslacht.

Na de afschaffing van de slavernij in 1863 werden delen van het eiland door de overheid verkocht aan particulieren. In 1977 werd Slagbaai terugverkocht aan de regering waarmee het onderdeel werd van het in 1969 opgerichte Nationaal Park Washington. Dit jaar, op donderdag 9 mei 2019, bestaat Washington Slagbaai Nationaal Park exact 50 jaar. Op zondag 2 juni was de jaarlijkse open dag en wij waren erbij.

De noordkant met de ruïne van de vuurtoren en het onderzoekscentrum
De noordkant met de ruïne van de vuurtoren en het onderzoekscentrum

Een dagje Washington Slagbaai Nationaal Park

Als je op vakantie op Bonaire bent, kun je niet om een dagje Nationaal Park heen. 56 vierkante kilomter natuur en rust. Het is eigenlijk teveel voor een dag, maar het kan. Het park is dagelijks geopend van 8.00 tot 17.00 uur. Na 14.30 uur mag je niet meer naar binnen. Als je een duikpenning hebt, dan mag je gratis naar binnen. Heb je alleen een zwem-en snorkelpenning, dan kun je voor 15 dollar een dagkaart kopen of voor 20 dollar een jaarkaart.

In het park zijn twee routes waar je met een 4-wheeldrive mag rijden. Met een gewone auto gaat het niet lukken. Heb je een 4-wheeldrive gehuurd, dan mag je zelf rijden. Een andere optie is mee gaan met een tour van adventuremakersbonaire. De gele route is 34 kilometer en de groene route is 24 kilometer. De routes zijn eenrichtingsverkeer. De groen-witte route is een overlappend stuk. Er zijn meerdere hikingtrails in het park. Bij de ingang krijg je een kaartje met de routes en alle bezienswaardigheden en highlights van het park.

Het zuidoosten met de zoutbaaien en flamingo's
Het zuidoosten met de zoutbaaien en flamingo’s

Vogels en ambfibieën

Als vogelliefhebber kon ik mijn hart ophalen tijdens deze vakantie op Bonaire. In mijn eerder gepubliceerde blog zie je alle foto’s van de vogels die ik heb gefotografeerd op Bonaire. Als je een dagje rond rijdt in het Nationaal Park zie je gegarandeerd de West Indische Parkiet. Dit lijkt op een papegaai, maar is het niet. De Caracara is een roofvogel die zich hier ook regelmatig laat zien. Net als de kleine gele saffraan parkieten, gele en oranje troepialen, kolibrie’s en uiteraard de Flamingo’s, die overigens helemaal niet zo caribisch zijn als je zou denken.

Verder zie je met grote regelmaat een leguaan en hagedis voorbij wandelen. Helaas worden de hagedissen steeds vaker gevoerd door toeristen om ze te lokken. Onze gids gooide als voorbeeld een steentje op de grond en meteen schoten er zes hagedissen vanonder de stenen opaf. Zij zien iets dat op de grond gegooid wordt meteen als eten. Jammer. Doe dit vooral niet. Laat de natuur haar gang gaan en lok geen dieren door ze te voeren.

Een Caracara op een cactus
Een Caracara op een cactus
Blau Blau Hagedis
Blau Blau Hagedis

Kaktussen en bomen

De Dividiviboom is een beschermde boom. Zaag je er één om, dan kun je zomaar de bak in gaan, aldus de gids. Of dit werkelijk zo is kan ik nergens terugvinden. De Dividiviboom wordt ook wel de waaiboom genoemd. Hij is met de wind mee gegroeid.

De cactus is een andere veelvoorkomende soort op Bonaire. De meest voorkomende is de Cadushi cactus. Delen worden in de keuken verwerkt tot heerlijke gerechten en er wordt likeur van gemaakt. Hij kan 18 meter hoog worden. Van een ander soort cactus maken ze schuttingen en de derde soort, de bolcactus is gewoon voor de sier.

Omdat het niet veel regent op Bonaire kunnen er niet veel meer soorten leven. En toch sta je versteld hoe groen het Nationaal Park is.

De noordoostekant met haar prachtige duik- en snorkelbaaien
De noordoostekant met haar prachtige duik- en snorkelbaaien

Baaien en snorkelplaatsen

Een vakantie op Bonaire staat vaak in het teken van duiken of snorkelen. In Nationaal Park Washington Slagbaai vind je een aantal prachtige lokaties om het water in te gaan, met name aan de noord-oostkant. Ik vergelijk het een beetje met de Algarve in Portugal. Rotsen, stenen, helder wit zand en azuurblauwe zee. Het zou zomaar kunnen dat je een schildpad voorbij ziet zwemmen. Neem dus altijd een handdoek en zwemspullen mee als je het park in gaat.

Een van de duik- en snorkelbaaien in Washington Slagbaai Nationaal Park Bonaire
Een van de duik- en snorkelbaaien in Washington Slagbaai Nationaal Park Bonaire

Picknicken bij landhuis Slagbaai

Landhuis Slagbaai is een uitstekende plek voor een picknick. Wel zelf alles meenemen en al je afval weer netjes opruimen. Er zijn toiletten aanwezig die voor iedereen gratis toegankelijk zijn. Loop ook even het paadje naar boven de rotsen op en geniet van een prachtig uitzicht.

Landhuis Slagbaai
Landhuis Slagbaai

De oude en de nieuwe vuurtoren

In het noord-westen staat de nieuwe vuurtoren. Een wit gebouw met een lage toren. Een hoge toren is niet nodig, want het gebouw staat op een heuvel. Niet veel verder naar het noorden staat de oude vuurtoren bij Malmok. Tenminste, de ruïne die er van over is. Hiernaast vind je ook de ruïne van het oude onderzoeksgebouw.

De nieuwe vuurtoren in Washington Slagbaai Nationaal Park Bonaire
De nieuwe vuurtoren in Washington Slagbaai Nationaal Park Bonaire
De ruïne van de oude vuurtoren
De ruïne van de oude vuurtoren

De Brandaris

Nee, niet de vuurtoren Brandaris op Terschelling, maar de hoogste berg van Bonaire. Onze gids verteld dat het ontstaan van de naam discutabel is. Een van de verhalen is dat een jongeman tijdens een brand een heuvel op rende, naar de berg wees en zei: ‘ik denk dat de brand daar is’. Brandaris dus. Een ander verhaal is dat vanaf de top van de berg in de tijd van de WIC vuren werden gestookt om de schepen de goede kant op te leiden. De gids had zo zijn eigen theorie over het ontstaan van de naam. Op Wikipedia staat: ‘Over de naamgeving van de berg is geen eenduidige uitleg’. Wie het weet mag het zeggen. Er is een wandelroute naar de top van de Brandaris.

Op de achtergrond zie je de top van de Brandaris
Op de achtergrond zie je de top van de Brandaris
Van ruige kust tot rustige baaien
Van ruige kust tot rustige baaien
Er lopen twee wegen door Washington Slagbaai Nationaal Park Bonaire
Er lopen twee wegen door Washington Slagbaai Nationaal Park Bonaire

En de geiten? Die zijn er nog steeds heel veel. Hun uitwerpselen zorgen voor erosie van de bodem en ze vreten alles kaal. Stinapa probeert ze te vangen. De bewoners zijn gek op geitenvlees, maar de beestjes zitten in de ondoordringbare struikgewassen en laten zich niet vangen.

Informatie

Stinapa

 

Volop vogels op Bonaire

Er zijn ruim 200 soorten tropische vogels op Bonaire

Vol verwachting reisde ik in juni naar Caribisch Nederland. Mijn camera met een nieuwe 400 mm telelens mee, op zoek naar tropische vogels op Bonaire. En ik moet eerlijk zeggen: ik ben best een beetje trots. 20 soorten legde ik vast op foto.

20 soorten is geen groot aantal, maar de foto’s zijn wel mooi gelukt en dat is voor mij iets om trots op te zijn. Het moedigt me ook aan om terug te gaan naar dit mooie eiland. Het heeft me flink wat geduld en veel oefening gekost, maar nu durf ik te zeggen dat ik ongeveer weet hoe je een vogel moet fotograferen. Niet alle foto’s zijn perfect of 100% scherp, maar dat hindert niet. Ik ben tevreden en dat is waar het om gaat.

Tussendoor zul je ook nog wat foto’s van leguanen en hagedissen zien. Vogels, leguanen en hagedissen zijn zo ongeveer de enige soorten wilde dieren op Bonaire. Samen met talloze insecten en de bekende muggen vormen zij de natuurlijke fauna op het eiland. Het overschot aan geiten en ezels tel ik niet mee als natuurlijke soort. Eerlijkheid gebied te zeggen dat veel vogels hun oorsprong hebben in het nabij gelegen Venzuela of zelfs uit Amerika zijn overgevlogen.

Hoe krijg je vogels op Bonaire goed op de foto?

Van Natuurfotograaf Henk Straatman waarmee ik op zeehondensafari ging in de Grevelingen kreeg ik veel tips over de instellingen van de camera. Vogels fotografeer je het beste met een groot diafragma (klein getal) en een snelle sluitertijd. Ik gebruik een 1-poot statief.

Daarnaast is geduld het meest vanzelfsprekend. Vogels zijn continue in beweging en ze moeten net even een paar secondes blijven zitten om de camera scherp te stellen. Soms zit ik uren te turen om die ene vogel op beeld te vangen. Verder is het handig als je weet waar je de vogels kunt vinden. Nu is Bonaire niet zo groot en een derde van Bonaire is Nationaal Park. Daarbij hoort Washington Slagbaai Nationaal Park in het noorden, het Marine Park en de Mangroves in het zuiden.

Je zou verwachten dat je de meeste vogels in het Nationaal Park zou vinden, maar dat is niet waar. De meeste vogels vind je gewoon in de tuinen van de resorts of langs de kust.

De meest bekende soort, de Flamingo, ben ik snel op uitgekeken

Dat klinkt misschien een beetje raar. De Flamingo is een prachtige en statige vogel die vooral bekend is op Bonaire.  Maar wist je dat je in Nederland ook Flamingo’s kunt zien? In de hele voordelta kun je van pakweg oktober tot half maart deze mooie vogels bekijken. In het grootste zoutwatermeer van Europa, de Grevelingen, overwintert de grootste kolonie Flamingo’s. Ze zijn dus helemaal niet tropisch. Ze kunnen heel goed tegen de kou.

In de tweede helft van januari filmde ik de eerste voorzichtige balts in de Grevelingen. Het filmpje kun je hier bekijken.

De Flamingo’s op het eiland laten we dus al snel voor wat het is en we gaan op zoek naar andere tropische vogels op Bonaire. Zo denk je al snel kleine papegaaien te zien, maar dan heb je het mis. Het gaat hier om de West Indische Parkiet. Ze vliegen druk heen en weer en schuwen het niet om vlak boven je hoofd te vliegen.

De kolibrie komt ook veel voor op Bonaire. Het was mijn wens om deze vast te leggen en dat is gelukt. Van de ondersoorten weet ik de namen niet. Het zijn ontzettend leuke beestjes om naar te kijken, maar wat zijn ze snel.

De suikerdiefjes kwetteren, de troepiaal schreeuwt en de Amerikaanse Spotlijster zingt

Een andere soort die ik erg mooi vind is de Troepiaal. Je hebt de gele Troepiaal en de oranje Troepiaal. Prachtig om naar te kijken. Samen met de Chibichibi’s (suikerdiefjes) snoepen ze van de suiker uit de kokosnoten. De Suikerdiefjes kwetteren en de troepialen schreeuwen er bovenuit. Ondertussen zingt de Amerikaanse Spotlijster, ook wel Chuchubi genoemd, het hoogste lied.

Nog zo’n prachtige vogel is de Bruine Pelikaan. Ik heb een mooi filmpje kunnen maken van de vissende pelikaan die wordt aangevallen door een meeuw zodra hij een vis gevangen heeft:

Het was genieten op Bonaire en als vogelliefhebber ben ik zeker niets tekort gekomen.

Bekijk mijn foto’s in de galerij:

Informatie:
stinapabonaire
bonaireparadise.nl/vogels-spotten
bonaireturtles

Kunst langs de kust op Bonaire

Kunst op Bonaire is overal te vinden

Niet alleen kunst gemaakt door mensen, niet alleen de bekende gekleurde bordjes gemaakt van drijfhout, maar ook kunst in een puur natuurlijke vorm. Het vergt wat moeite om het allemaal te zien, maar als je het eenmaal door hebt, dan zie je overal kunst op bonaire in de meest bijzondere vormen en kunstobjecten.

Kunstwerken gemaakt door mensen langs de zuidkust van Bonaire

Laten we beginnen bij de enorme hoeveelheid kunstwerken langs de zuidkust van Bonaire. Op Bonaire is het altijd warm, maar er zijn ook bewolkte dagen. Tijdens zo’n zwaar bewolkte dag besloot ik de kunstwerken langs de zuidkust in beeld te brengen. Stuk voor stuk ben ik ze langs gelopen en heb ik ze vanuit diverse kanten vastgelegd. Als je er heel goed naar kijkt zie je steeds meer. Deze kunstwerken zijn allemaal gemaakt door mensen. Het ene kunstwerk is niet meer dan een stapel hout tegen elkaar aan gezet, het andere kunstwerk is een professioneel in elkaar gezet object. Allemaal zijn ze bijzonder, al is het maar voor de betekenis. Want wat betekenen deze kunstwerken eigenlijk?

Het verhaal gaat dat deze objecten gemaakt zijn door duikers om als baken van herkenbaarheid te dienen. Als je gaat duiken aan de ruige zuidkust van het eiland dan kom je gegarandeerd een eind verder weer boven door de stroming. De kunstobjecten zouden er voor zorgen dat je als duiker weer op de goede plek aan land gaat. “Onzin”, zegt Gert, een Nederlandse gids en duiker die al jaren op Bonaire woont en werkt. “Ik kijk altijd naar mijn auto en gebruik deze als baken”.

Gedenktekens voor duikers die overleden zijn, is een andere betekenis volgens kenners. Dat kan inderdaad kloppen, want een van de kunstwerken is duidelijk een gedenkteken. Er staat een bordje bij met een naam en een tekst.

Het is de bedoeling dat ieder die er langs komt en dat wil iets toevoegd, want er staat een doos met daarin een hamer en een bakje spijkers onderaan het kunstwerk. We staan er even bij stil voordat we verdergaan, maar voegen zelf niets toe. Het is mooi zoals het is.

Niet bij elk object is het de bedoeling dat je wat toevoegt, maar veel objecten zijn duidelijk nog niet af. Alle materialen die gebruikt worden zijn aangespoeld op het eiland. Drijfhout, plastic, kleding en nog veel meer.

Onderstaand een overzicht van een aantal kunstobjecten langs de zuidkust van Bonaire.

Kleine schatten zie je bijna niet, maar zijn zeker zo mooi

Wie heel goed zoekt vind talloze kleine schatten op het eiland. Miniatuur kunstwerkjes en kleine objecten, gemaakt door mensenhanden.

De een zomaar gemaakt voor de lol en de ander met een reden. Iemand herdenken of met een spirituele reden? Ik zou het je niet kunnen vertellen, maar mooi zijn ze wel.

De natuur zelf creëert ook veel kunstobjecten

Het is vooral koraal wat overal ligt en je ziet duidelijk de sporen van hersenkoraal en waaierkoraal.

Echte zandstranden zijn er niet veel op Bonaire.  Maar als ze er zijn, liggen ze bezaaid met kunst. Voorbij de zuidelijkste punt, in het zuidoosten van het eiland ligt een zandstrand. Met geluk zie je hier schildpadden zwemmen. Dit gebied is dan ook aangeduid als beschermd gebied waar schildpadden eieren leggen. Maar als je op het hoger gelegen gedeelte loopt, dan vind je daar zomaar allerlei natuurlijke kunstwerken. Het mooie is dat je niets van het eiland of uit het water mee mag nemen. Geen koraal, geen schelpen en geen andere natuurlijke materialen. Alles blijft dus liggen waar het ligt. Kijk en geniet, maar niet aan komen.

Heb jij Bonaire al eens op deze manier bekeken? Als je verder kijkt dan alleen de bekende toeristenattracties en alle rust neemt om eens lekker te wandelen, dan zie je zoveel mooie dingen. Kijken is niet moeilijk. Zien is de kunst.

Meer weten over Bonaire? Lees mijn eerdere blog over mijn verblijf van 20 uur op Bonaire in 2016. Er volgen nog enkele blogs van ons verblijf in 2019 over dit mooie eiland of stuur een bericht.

Informatie
Stinapa Bonaire
Bonaire Turtles

20 uur op Bonaire

Bonaire, het middelste eiland van de ABC eilanden. Aruba is kleiner, Curaçao is groter. Qua ligging is Bonaire het meest rechtse eiland. 294 vierkante kilometer groot en zo’n 19.000 inwoners. Strak blauwe luchten en witte stranden. Een parel in de Caribische zee.

Het was geen straf toen mijn man voor zijn werk onverwacht op 30 december via Curacao naar Bonaire en Aruba moest. Zeker niet omdat ik mee mocht. Slechts 20 uur waren we op Bonaire. Tijd genoeg om rustig te dineren met de voeten in het zand, een goede nacht te slapen en in 1 ochtend het eiland te bekijken dankzij de auto die we van een collega mochten lenen.

Bonaire. Klein, rustig en sfeervol. Dat is wat mij in die 20 uur is opgevallen. Flamingo’s, Cactussen, Kleuren en zout. 3 soorten flamingo’s zijn de laatste jaren ook te zien in ons “eigen” Grevelingenmeer in Zeeland, maar de Caribische Flamingo’s op Bonaire zien was een grote wens van me. Hiervoor moet je naar het Goto meer in het Noordwesten. De rit er naartoe voert langs de westkust van Bonaire. Blauwe zee, wit zand en veel groen. Cactussen vooral. De weg is geasfalteerd en je komt er nauwelijks een auto tegen.

Het Goto meer is groot. Op de achtergrond heuvels, of noem het bergen. Het is maar wat je gewend bent. De flamingo’s stappen rustig door het water op zoek naar eten en trekken zich niets van de enkele bezoekers aan. Donkerroze zijn ze. Extra geaccentueerd tegen de donkerblauwe lucht, veroorzaakt door de regen die er aan komt. Want ook op Bonaire regent het soms.

Van het Goto meer rijden we via Rincon town naar de Noordoostkant van het eiland. Het is ruim en groen en bezaaid met schuttingen van cactussen. Geen doorkomen aan en goed tegen inbrekers. We passeren de geitenboerderij van Aletta. Bekend van Boer zoekt Vrouw Internationaal 2013. Tijd om bij haar langs te gaan hebben we niet. We hebben maar 4 uur om het hele eiland te zien. Waarom zouden we ook, ze kent ons toch niet.

We steken dwars over het eiland om vervolgens in het zuiden uit te komen bij Lac Cai en de Lac Bay bar. Een paradijs voor windsurfers. De helderblauwe zee steekt af bij de wolken in de verte. Op deze plek staat altijd veel wind, ideaal voor de fanatieke watersporters. We drinken een bakkie en kijken onze ogen uit. Niet alleen naar de vele zoete kleuren van de bar en de snelheid van de surfers, maar vooral naar de leuke geel/zwarte vogeltjes die heel brutaal op de tafel komen zitten en een suikerzakje leeg eten dat je in je hand houdt. Brutaal als ze zijn pikken ze alle suiker van je weg. De naam van de vogel, hoe kan het ook anders, is de Kleine Gele Boef.

Na Lac Cai rijden via het zuiden langs de zoutmijnen. Beroemd om de fel roze kleuren en de grote witte bergen van zout. We passeren de slavenhuisjes, maar hebben simpelweg geen tijd om te stoppen. Enorme regenbuien komen nu naar beneden en het is bijna Nederlands guur. Het gekke is dat het buiten nog steeds bloedheet is. De ramen van onze leenauto kunnen niet dicht dus we worden nat en voelen tegelijkertijd de warmte. Kralendijk met haar fel gekleurde huisjes is weer in zicht en wat rest is de auto terug brengen, omkleden en naar het vliegveld. Door naar Aruba om daar die avond de jaarwisseling te vieren. 2 januari vliegen we via Curaçao weer naar huis. Een trip van 5 vluchten in 4 dagen. Vermoeiend, dat wel. Maar ook een bijzondere ervaring om met een bliksembezoek de 2 eilanden te verkennen en oud en nieuw in Caribische stijl te vieren. Manlief deed ondertussen gewoon zijn werk, maar daarover ga ik niets vertellen.

 

1 dag op Bonaire

Bonaire december 2017. De dag erna vlogen we naar Aruba. Alle vluchten gingen via Curaçao en daardoor maakten we 5 vluchten in 4 dagen en maakten we de jaarwisseling op een Antilliaans eiland mee. Op Bonaire reden we in een ochtend het hele eiland rond, dronken we koffie bij Lac Bai en bezochten we de zoutmijnen. Flamingo’s, een waterschildpad en leguanen kwamen we tegen op dit prachtige eiland.

Fotoalbum