Nu in de winkel: Avontuurlijk Cuba

Nu in de winkel: Avontuurlijk Cuba

Een rondreis met de auto van 4.225 kilometer zonder vooraf een planning te maken, zonder van te voren overnachtingen te hebben geboekt en zonder ook maar enig idee te hebben waar ze heen willen. De reisgidsen hebben Digna en Richard bewust thuisgelaten en zo komen ze op plekken waar je zelden een toerist ziet.

Digna Mielard neemt je in dit boek mee in hun avontuur waarbij ze zonder navigatie Cuba op verrassende wijze ontdekken.

    Bestel nu het boek Avontuurlijk Cuba voor € 18,- (exclusief verzendkosten)

    Ook verkrijgbaar bij alle bekende offline en online boekwinkels in Nederland en België.

    In het boek staan een aantal foto’s van onze reis. Alle foto’s kun je bekijken in verschillende categorieën:

    Fotoalbum van onze verblijfplaatsen

    Kijk vooral naar het verschil van de luxe overheidshotels en de huizen waar we bij de mensen thuis hebben geslapen.

    Fotoalbum van de auto’s die we hebben gezien

    Fotoalbum van de dieren die we hebben gezien

    Fotoalbum van onze wandeling naar de Vegas Grandes

    Fotoalbum van onze wandeling in de Viñales Vallei

    Fotoalbum van de stad Havana

    Kunta Kinteh Island in de rivier Gambia

    Kunta Kinteh Island, zes keer zo klein als het ooit was

    Het is bijna een jaar geleden dat ik vijf dagen in Gambia mocht rondkijken. Een van de bezienswaardigheden die veel indruk op me gemaakt heeft is Kunta Kinteh Island, beter bekend als James Island. Dit eiland is inmiddels werelderfgoed van Unesco en dat is mooi, maar de reden waarom dit zo is, is niet zo fraai. Het eiland is in de vijftiende eeuw niet alleen gebruikt voor handel, maar ook om slaven uit Afrika te verzamelen. De slaven bleven ongeveer veertien dagen op het eiland voordat ze verscheept werden. De sterke mannen werden opgesloten in kelders en uitgehongerd totdat ze zwak waren. Zo werd voorkomen dat sterke mannen in opstand kwamen tijdens de reis naar Amerika. De ernst waarmee onze gids het verhaal verteld laat zien dat deze periode nog altijd niet vergeten is in Afrika. ‘Het verhaal moet verteld blijven worden’, verteld hij. ‘We mogen dit nooit, nooit vergeten’. Men is blij dat wij als toerist deze plek bezoeken en het verhaal over de slavernij door willen vertellen aan iedereen die het horen wil.

    Kunta Kinteh Island, ook bekend als James Island
    Kunta Kinteh Island, ook bekend als James Island

    Hoe kom je op Kunta Kinteh Island?

    Kunta Kinteh Island is door erosie inmiddels zes keer kleiner dan dat het was. Het eiland ligt midden in de rivier Gambia en deze rivier staat in open verbinding met de Atlantische Oceaan. Om er te komen ben je een tijdje onderweg. De meeste toeristen verblijven, net als wij, in de buurt van de hoofdstad Banjul. De meest bekende toeristenplekken zijn Serekunda, Kotu, Kololi en Bakau. Wij reserveerden deze trip, net als de Gambia Bird Watch tour, bij Gids Bubba Colley – Facebook – tel: 00220 9919362 of Whatsapp: 00220 7040559. Buba is een zeer betrouwbare en vrolijke gids. Hij staat netjes op de afgesproken tijd op je te wachten en doet wat hij beloofd. Onderweg verteld hij over zijn leven, zijn gezin en alles wat je maar weten wilt over Gambia. Ondertussen maakt hij grapjes en spreekt hij een beetje Nederlands.

    Buba heeft ons bij het hotel in Bakau opgehaald met zijn busje. Een busje dat oorspronkelijk uit Europa komt, daar is afgekeurd en vervolgens is verscheept naar Gambia. Hij heeft er een redelijke prijs voor betaald en kan er nog jaren mee vooruit. Samen rijden we naar de hoofdstad Banjul. Op ons verzoek helpt Buba ons met het wisselen van lokale valuta. Doordat hij voor ons onderhandelt krijgen we een goede prijs voor onze Euro’s. Daarna rijden we naar de haven waarvandaan de veerboot naar Barra vertrekt. Zijn busje gaat niet mee op de boot. De overtocht met een auto is duur en bovendien is de wachttijd dan veel te lang. Wij lopen met z’n drieën naar de veerboot en we kunnen meteen opstappen.

    Op de veerboot van Banjul naar Barra
    Op de veerboot van Banjul naar Barra

    De Veerboot is een afgedankte veerboot uit Nederland. Alles is roestig en kapot, maar de boot kan nog jaren mee. Het is er vol en warm. Er zijn meerdere mannen nodig om de auto’s op de juiste manier op de boot te parkeren. Het gaat op de echte Afrikaanse manier. De een zegt naar links, de ander zegt naar rechts en de volgende begint te schreeuwen dat het niet goed is. Verwarring en chaos. Ondertussen lopen de mensen tussen de auto’s door. Verkoopsters met grote manden op hun hoofd struinen de hele boot af, op zoek naar klanten. Bananen, vis, brood. Alles kun je er kopen. Als de boot eindelijk geladen is, varen we rustig naar de overkant van de rivier Gambia.

    De veerboot zit volgepakt met mensen en dieren
    De veerboot zit volgepakt met mensen en dieren
    Het strand van Barra
    Het strand van Barra

    Dwars door Gambia in een oude Landrover

    In Barra staan een tweede gids op ons te wachten in een oude Landrover. Alles aan de auto is kapot, maar rijden lukt nog wel. Als Buba heeft afgerekend kunnen we op weg. De zoon van de chauffeur, een jongen van een jaar of zestien, gaat mee. Net voordat we weg rijden springt er nog iemand in de auto. Hij neemt plaats naast de chauffeur. Wij zitten inmiddels met vier mensen achterin. Na een paar kilometer stopt de auto en stapt de passagier op de voorstoel uit. Ik bekijk alles met verbazing. Zo gaat dat blijkbaar hier.

    De oude landrover waaraan alles kapot is
    De oude landrover waaraan alles kapot is

     Vlak voordat we wegrijden stapt er nog een passagier in

    Alles, maar dan ook werkelijk alles is kapot, maar het rijdt nog wel
    Alles, maar dan ook werkelijk alles is kapot, maar het rijdt nog wel

    We rijden een paar uur over rood zand. Een echte weg is hier niet. Onderweg rennen er steeds kinderen achter de auto aan roepend om snoep en een bal. Zelfs de kleinste kinderen rennen mee. Ik kan me als moeder niet voorstellen dat je zulke kleine kinderen op de weg laat lopen, maar hier is het heel normaal.

    Kinderen rennen achter de auto aan, vragend om geld en snoep
    Kinderen rennen achter de auto aan, vragend om geld en snoep
    Overal waar je rijdt komen ineens kinderen vandaan
    Overal waar je rijdt komen ineens kinderen vandaan
    Kinderen, zo jong als ze zijn, lopen op de weg
    Kinderen, zo jong als ze zijn, lopen op de weg

    Het verhaal van de slavernij

    Als we bij het dorp Juffere aankomen staat er nog een gids klaar. Hij is door de overheid opgeleid om het verhaal van Kunta Kinteh Island te vertellen en het is verplicht om deze lokale gids in te huren. Voordat we naar het eiland gaan bestellen we eerst een lunch in het plaatselijke restaurant. Als we straks terugkomen staat de lunch voor ons klaar.

    De gids wijst ons op het monument “never again!” en vertelt ons waarom er soldaten bij dit monument staan. Zij zijn er om de toeristen te beschermen. Niet dat ik me onveilig voel, maar een prettig idee is het wel. Ik moet en zal een foto maken van het monument, eerder gaan we niet naar de boot.

    Het is duidelijk: Never Again!
    Het is duidelijk: Never Again!

    We varen met een lange boot, een Perro, over de rivier Gambia naar het eiland. Het water is kalm en we hebben een flinke snelheid. Aan boord zijn wij, samen met 2 andere toeristen, de schipper, zijn hulp en vier gidsen, waaronder onze gids Buba.

    De Perro boot
    De Perro boot
    met heel veel mensen in de boot
    met heel veel mensen in de boot

    Op het eiland wordt ons het verhaal over de slavernij verteld door weer een andere gids, die al op het eiland was. Op deze manier hebben vele mensen werk. Het verhaal is duidelijk en afschuwelijk. Wat een hoop ellende is er in die tijd geweest. Het is goed dat ze het verhaal blijven vertellen en zeggen: never again.

    Als we terug zijn in Juffere is onze lunch klaar en worden we getrakteerd op live muziek. Dat is best grappig want de ene muzikant probeert de andere af te troeven en zo wordt het een beetje chaos. We bekijken het museum over de slavernij en ik verbaas me over de vele koeien die op het strand lopen.

    Het slavernijmuseum in Juffere
    Het slavernijmuseum in Juffere
    Koeien op het strand
    Koeien op het strand

    Daarna rijden we de lange tocht weer terug en varen over naar Banjul. De chaos is niet minder dan op de heenweg, maar dat is niet erg. Het was een hele mooie dagtocht met een uitstekende gids.

    Gids Bubba Colley – Facebook – tel: 00220 9919362 of Whatsapp: 00220 7040559

    Havana, een zee van roze en een ruige blauwe zee

    Havana, een hoofdstuk uit mijn boek over Cuba

    Op 26 oktober komt mijn boek uit: Avontuurlijk Cuba, reizen op de bonnefooi en slapen bij de mensen thuis.  Een reis van 4.225 kilometer met de auto zonder vooraf een planning te maken en zonder van te voren overnachtingen te hebben gereserveerd.

    Tijdens deze rondreis zijn wij verder gegaan dan de bekende driehoek Havana – Trinidad – Viñales. Veel verder. Maar dit lees je allemaal in mijn boek. Bij deze reis horen veel foto’s en deze kan ik niet allemaal kwijt in mijn boek. Daarom zal ik de komende tijd regelmatig een blog publiceren met daarin passages uit het boek en de bijbehorende foto’s. Vandaag gaat mijn blog over Havana. De stad die roze ziet van alle zoet gekleurde oldtimers, maar ook een ruige kant heeft.

    De achterbuurten van Havana

    “Op de bonnefooi rijden we de stad in richting de beroemde Malecón Boulevard. Tenminste, dat hopen we, want we hebben geen idee. We rijden door heel smalle straatjes met aan beide kanten hoge huizen. Dit zijn duidelijk de achterbuurten van Havana. Het is er warm en druk. Op straat slenteren kinderen in versleten kleding op blote voeten. Het is armoe troef. Ik voel me ongemakkelijk in deze omgeving. Niet omdat ik bang ben; ik weet dat ik hier veilig ben. Maar wel omdat ik me decadent voel hier als reiziger rond te rijden. De huizen zijn stuk voor stuk oud en vervallen. Geld voor onderhoud is er niet. Straat na straat rijden we rechtdoor en we hopen nog steeds op de boulevard uit te komen. We weten dat we naar het noorden moeten en we kunnen aan de stand van de zon zien dat we de goede richting uit gaan, maar er is nog geen water in zicht.”

    Op zoek naar een slaapplek in Havana

    “We krijgen keer op keer nee te horen. Het is vol, het is niet open, er is niemand thuis. Dit hadden we niet verwacht in Havana. We besluiten nog een straat verder naar achteren te gaan en na nog drie keer nee vinden we eindelijk een ja. Een jonge meid van net zeventien spreekt Engels en vertaalt voor haar moeder. Er is een kamer vrij en we mogen even kijken. Als je van groen houdt, is dit de plek voor jou. En dan bedoel ik niet groen van planten, maar groen geschilderde muren en kozijnen. Het is een prachtig oud herenhuis met een lange groene gang. Aan de linkerkant zijn drie kamers, aan de rechterkant staan planten. Het is een soort souterrain, want het dak is open waardoor de planten bij regen vanzelf water krijgen.”

    De ruige zee spuit hoog boven de boulevard

    “De volgende dag worden we getrakteerd op een afgesloten boulevard met spuitende hoge golven die over de boulevard slaan. De wind is noordelijk en hard. Het is zelfs zo koud dat we voor het eerst in Cuba een lange broek en een trui dragen. Auto’s zijn vandaag niet toegestaan op de boulevard en daardoor kun je er rustig rondlopen. Wat eigenlijk niet mag, maar velen toch doen. De golven zijn zeker acht meter hoog en komen met hoge snelheid op de boulevard af om vervolgens uiteen te spatten tegen de stenen kade. De afvoeren kunnen het niet aan en regelmatig spuit het water uit de afvoerputten omhoog. De IJslandse geisers zijn er niets bij.”

    Een roze zee van zoet gekleurde auto’s

    “De straten zien roze van de vele auto’s in deze zoete kleur. Al deze auto’s zijn van een organisatie die weer van de overheid is. Een club mensen onderhoudt deze oldtimers die vooral dienen als taxi en om mensen naar de stad te trekken. Veel auto’s worden bewust roze gespoten omdat toeristen daar op af komen. Een echte roze Cadillac. Wie wil daar nou niet een ritje in maken? Naast roze is paars populair.”

    Wil je het hele verhaal over Havana lezen? Koop dan mijn boek. Je kunt nu al een exemplaar bestellen door het contactformulier in te vullen. Medio november krijg je een betalingsverzoek en ontvang je na betaling mijn boek thuis gestuurd.

      Bestel nu het boek Avontuurlijk Cuba voor € 18,- (exclusief verzendkosten)

      Bij het hoofdstuk over Havana horen de volgende foto’s:

      Anders reizen: op de brommer langs de Linge

      Over wandelen en reizen, maar dan anders

      Wandelfreaks.com gaat niet alleen over wandelen, maar ook over reizen. En dat doen wij soms op een bijzondere manier. Op de motor, in onze oude bus, met het vliegtuig of op de brommer. Dit combineren we dan vaak weer met een wandeling in verre oorden, maar vooral ook in Nederland. Omdat we nog een paar vrije dagen hebben zijn we er dit keer op de brommer op uit getrokken richting de Betuwe. Van Buren naar Bleskensgraaf rijden we langs de Linge en de Graafstroom.

      Langs de Linge kun je prachtig wandelen, fietsen en brommer rijden
      Langs de Linge kun je prachtig wandelen, fietsen en brommer rijden

      Nederland is een prachtig land, als je van de snelweg af gaat

      Je kunt voor een deel langs de Linge wandelen, fietsen en op de brommer rijden. Je komt op plekken waar je met de auto nooit zult komen. Kronkelende dijkjes, smalle weggetjes en kleine doorkijkjes, allemaal langs of vlakbij het water. Nederland is een prachtig land, maar je moet wel van de snelweg af. We weten al dat je wandelend op de mooiste plekken komt, maar met de brommer kun je ook op bijzondere plekken komen en net even wat grotere afstanden afleggen dan wandelend of fietsend.

      Leuke kleine weggetjes omgeven door veel groen
      Leuke kleine weggetjes omgeven door veel groen

      Nederland, brommerland? Langs de Linge kan het wel

      Nee, Nederland is al lang geen brommerland meer. De regel is eenvoudig: binnen de bebouwde kom op de weg en buiten de bebouwde kom op het fietspad. De uitvoering is een uitdaging, want zo simpel als de regels zijn, zo eenvoudig is de werkelijkheid niet. Buiten de bebouwde kom zijn verschillende fietspaden waar je met de brommer niet welkom bent. Op de weg mag je ook niet rijden, maar waar dan wel is een raadsel. We hebben hier al eerder mee te maken gehad tijdens onze tour naar Oostende in België en ook deze keer is weer gebleken dat brommer rijden een echte uitdaging is. We rijden op bovenstaande foto op een weggetje waarvan we niet weten of we daar wel mogen rijden. Dus in dat geval doen we het gewoon en komen we op de meest bijzondere plekjes in Nederland.

      Hollandse vergezichten met koeien en knotwilgen
      Hollandse vergezichten met koeien en knotwilgen
      Met de fietspond over de Linge
      Met de fietspond over de Linge

      Van Hollandse koeien en molens naar een oversteek met de fietspond

      Oer Hollandse landschappen met koeien in de weilanden, omzoomd met knotwilgen en in de verte een molen. Even later steken we de Linge over met een fietspondje dat met een ketting wordt voortgetrokken over het water. Ondanks de bewolking is de temperatuur heerlijk en genieten we onderweg regelmatig van een drankje op een gezellig terras. Beter wordt het niet.

      De Graafstroom is minstens net zo mooi als de Linge
      De Graafstroom is minstens net zo mooi als de Linge
      Oude molens langs het water langs de Graafstroom
      Oude molens langs het water langs de Graafstroom
      Een oude boerderij en een oude auto op de weg
      Een oude boerderij en een oude auto op de weg

      De leukste camping van Nederland

      Bij toeval komen we langs de leukste camping van Nederland. Dat vinden wij tenminste. Wat een gezelligheid en wat een dolle boel. Hier zie ik mezelf wel een paar maanden zitten om mijn volgende boek te schrijven. Waar de camping is houden we lekker voor ons zelf, want er is nu al een wachtlijst om op deze camping te staan.

      De leukste camping van Nederland
      De leukste camping van Nederland

      Zeg nou zelf, wie wil hier nou niet kamperen? We sluiten onze route af op dit gezellige terras en moeten dan helaas weer naar huis. Wij hebben genoten van de mooie omgeving van de Linge en de Graafstroom en komen graag volgend jaar terug. In ieder geval om de bloesemroute te lopen op zaterdag 13 april.

      Meer informatie over de bloesemroute: rodekruisbloesemtocht.nl

      Vlissingen, wandelstad met een geheim

      De langste zeeboulevard van Nederland vind je in Vlissingen

      Vlissingen, mooie stad in Zeeland, bekend van de zeeheld Michiel de Ruyter en de langste zeeboulevard van Nederland. Enorme schepen varen vlak langs de kust voorbij, terwijl je lekker op het strand zit. Hoewel ik er niet eens zo ver vandaan woon, kom ik er niet vaak en dat is jammer. Afgelopen week speelde een goede vriend met zijn band op het strand, want dat kan hier gewoon. Een goede reden om weer eens naar Vlissingen af te reizen. Wandelen, winkelen, een terrasje pakken of luieren op het strand. Cultuur, geschiedenis en moderne levendigheid. Vlissingen heeft het allemaal.

      Zeeheld Michiel de Ruyter staat fier aan het begin van de boulevard in Vlissingen
      Zeeheld Michiel de Ruyter staat fier aan het begin van de boulevard in Vlissingen
      Grote zeeschepen varen vlak langs de boulevard in Vlissingen
      Grote zeeschepen varen vlak langs de boulevard in Vlissingen

      Het Arsenaal met haar uitkijktoren, de haven en het Bellamypark. De Oude Markt, de Spuistraat en de Lange Zelke. Allemaal de moeite waard om te bezoeken en dat kan aan de hand van een stadswandeling, met of zonder gids. Voor informatie kunt je contact opnemen met Wandelfreaks.com of het VVV.

      Het Arsenaal met de uitkijktoren
      Het Arsenaal met de uitkijktoren
      Oude geveltjes aan de Nieuwendijk
      Oude geveltjes aan de Nieuwendijk

      Vind jij het geheim van Vlissingen?

      Veel leuker is het om zelf op stap te gaan. Zomaar lekker struinen door de straten met 283 monumentenpanden, zoals ik dat ook deed in monumentenstad Zierikzee. Wie kan het geheime Cornelia Quackshofje vinden? Het best bewaarde geheim van de stad. Ik weet waar het is, dus wandel eens met me mee. Het hofje is gebouwd in 1643 op zelkeheuvels en was bedoeld voor de armen. Het hofje werd gefinancierd door Cornelia Quack, weduwe van de provinciebeambte Carel Nijs. Tussen 1975 en 1980 zijn de 23 huisjes gerenoveerd. Je kunt er vrij rondlopen (als je de ingang kunt vinden) en een praatje maken met de bewoners, een mix van jong en oud.

      Het Cornelia Quackshofje
      Het Cornelia Quackshofje
      Om het hofje te vinden moet je door twee poorten
      Om het hofje te vinden moet je door twee poorten
      Het eeuwenoude hofje ligt midden in de moderne stad
      Het eeuwenoude hofje ligt midden in de moderne stad
      23 oude huisjes uit 1643
      23 oude huisjes uit 1643
      De eerste poort van het Cornelia Quackshofje
      De eerste poort van het Cornelia Quackshofje

      Winkelen of flaneren over de boulevaard

      Vlissingen heeft veel leuke winkels waar je lekker rond kunt struinen. Naast de bekende winkelketens vind je er ook bijzondere winkeltjes met souvenirs, aparte kleding en snuisterijen. Als je klaar bent met wandelen of winkelen strijk je neer op de langste zeeboulevard van Nederland voor een drankje en een hapje. In Vlissingen ben je nooit uitgekeken naar alles wat voorbij loopt, vaart en rijdt. Om alles goed te bekijken heb je meerdere dagen nodig.

      Stonehenge: een must of overslaan?

      Lopen of in een bus gepropt naar Stonehenge

      Verlaten in het landschap staat een combinatie van stenen: Stonehenge. Neergezet in de jonge steentijd, zo’n 2300 jaar voor Christus. Opgenomen op de Werelderfgoedlijst van Unesco kan het niet anders of dit is een toeristische trekpleister. En dat is het. Duizenden bezoekers per dag wat leidt tot een enorme drukte. Als bezoeker heb je de keuze: lopen of opeengepakt in een bus gepropt naar de stenencirkel. Het is indrukwekkend om een keer te zien, maar wetende dat de stenen zoals ze er nu bij staan niet te vergelijken zijn met het origineel vraag ik me af of dit wel een plek is die je moet zien. Alles is gerestaureerd,  gesitueerd en gearrangeerd. Niets lijkt meer op hoe het ooit was.

      De steencirkel van Stonehenge
      De steencirkel van Stonehenge

      De omgeving staat vol grafheuvels en postholes

      Veel interessanter is de omgeving van de stenencirkel. De vele grafheuvels in het landschap, de Mesolitische Postholes, de King Barrow-kam en Woodhenge, zo maar wat namen van bijzonderheden die je in deze omgeving kunt ervaren. Je moet daarvoor wel een flink eind wandelen, maar dat is nu precies wat wij graag doen.

      De omgeving van Stonehenge is zeer interessant
      De omgeving van Stonehenge is zeer interessant

      Wandelen in een omgeving waar al 10.000 jaar mensen wonen

      Het hele gebied is in fases ontstaan en de eerste paalkuilen (postholes) dateren van 8.000 voor Christus. Als je hier zo rond loopt heb je er geen gevoel bij, maar in dit gebied leven al zo’n 10.000 jaar mensen. Anno nu kun je niet meer doen dan wandelen en genieten van de omgeving zoals deze er nu uit ziet, ondertussen je fantasie zijn gang laten gaan over hoe het ooit geweest is.

      Samen met duizenden bezoeker per dag kun je Stonehenge bekijken
      Samen met duizenden bezoeker per dag kun je Stonehenge bekijken

      Een maal in je leven is genoeg

      Als je er geen bezwaar tegen hebt dat je een van de duizenden bent en in de rij moet staan om een toegangskaartje te kopen, dan is Stonehenge de moeite waard om te bekijken. Wat mij betreft is twee keer meer dan genoeg en zoek ik de volgende keer liever een ander mooi wandelgebied in de omgeving. Het is dat een van de kinderen dit graag wilde, anders had het wat mij betreft overgeslagen kunnen worden. Ik heb makkelijk praten, want ik had het al een keer gezien tijdens het fossielen zoeken aan de Jurassic Coast. Persoonlijk vind ik het gewoon jammer dat het zo’n toeristencircus is geworden.

      Meer informatie over Stonehenge vind je hier.

      Castle Combe in de Cotswolds is alles wat je als reisjournalist niet mag zeggen

      Het is alles wat niet mag

      Pittoresk, rustiek, authentiek, schilderachtig en uniek. Alle woorden die je in een van de eerste lessen van de opleiding tot reisjournalist leert vooral niet te gebruiken. En dit zijn precies de woorden die van toepassing zijn op Castle Combe, het meest bekende en mooiste dorp in de Engelse Cotswolds. De eerste huizen zijn gebouwd in de twaalfde eeuw aan de rivier de By Brook. Postzegels haal je hier nog bij het postkantoor en brood bij de bakker.

      De meest bekende foto van Castle Combe
      De meest bekende foto van Castle Combe
      Het oude Postkantoor van Castle Combe
      Het oude Postkantoor van Castle Combe

      Stilte en rust overheerst

      In tegenstelling tot andere bekende dorpen in de Cotswolds zoals Bourton-on-the-Water en Stow-on-the-Wold is het hier stil. Op een enkele Aziaat en een handjevol senioren na kun je hier foto’s maken zonder mensen erop. En dat eind juli, een van de drukste tijden van het jaar in de Cotswolds.

      Als je iets verder loopt dan de bekende brug, zie je meer
      Als je iets verder loopt dan de bekende brug, zie je meer

      Het dorp suddert in de warme zomer van 2018. De plaatselijke pub is open net als de twee theehuizen en de coffeeshop. Overal zitten mensen te eten en te drinken. Grote trekpleister is het Manor House Hotel, waar je kunt slapen in de oude kleine huisjes die nu als kamers zijn ingericht.

      Oude huisjes dienen nu als kamers van het Manor House Hotel
      Oude huisjes dienen nu als kamers van het Manor House Hotel

      De twaalfde eeuw versus de eenentwintigste eeuw

      Castle Combe leeft voort in de 21e eeuw. Als we even rustig op de rand van het bruggetje zitten komt een peugeot 306 aan gereden met de stereo op tien. Een jonge vrouw deint mee op het ritme van de R&B klanken. De man die naast ons op de brug zit verzucht: ‘Scheisse Music’. Het is een Duits echtpaar van ergens in de zestig. Ik schakel meteen over op moeiteloos Duits en maak een praatje met ze. De auto wordt compleet met harde muziek stil gezet aan de overkant van de brug. De vrouw stapt uit, opent het houten hek en rijdt verder langs de huizen de bocht om. Daarmee is het moment dat dit dorp even in de moderne tijd leeft weer voorbij en slaapt verder zoals het elke dag doet. Er is niets wat refereert aan 2018. De tijd heeft hier stil gestaan en zal dat de komende decennia blijven doen.

      Een handjevol toeristen op het centrale plein in Castle Combe
      Een handjevol toeristen op het centrale plein in Castle Combe

      Om de Cotswolds te ervaren moet je afstanden maken

      Toen wij enkele dagen geleden aankwamen in de Cotswolds was ik in eerste instantie teleurgesteld. Ik had me er heel wat van voorgesteld. Een aaneenschakeling van dit soort dorpjes met oude bruggetjes en huisjes langs het water. Google maar eens naar Cotswolds en het eerste en meeste dat je ziet zijn de foto’s van Castle Combe die als representatief worden gezien voor de hele Cotswolds. De waarheid is anders. Er zijn een stuk of twaalf van dit soort oude dorpjes, maar ze liggen mijlenver uit elkaar. Wij kampeerden vlakbij Bourton-on-the-Water en Stow-on-the-Wold maar moesten ruim een uur rijden naar Castle Combe. Overigens geen straf want het Engelse landschap met haar smalle weggetjes is prachtig. Helaas zijn alle wegen aan beide zijden voorzien van hoge heggen of stenen muren, dus verre uitzichten heb je zelden. De kleur geel overheerst in het hele gebied. Het geel van de stenen muren is net zo geel als de kleur van het graan en de huizen.

      Geel is de kleur die overheerst in het hele gebied van De Cotswolds
      Geel is de kleur die overheerst in het hele gebied van De Cotswolds
      Landweggetjes met aan beide zijden stenen muren
      Landweggetjes met aan beide zijden stenen muren

      Een circuit in de moderne tijd maakt Castle Combe bekender dan ooit

      Sinds 1950 is er in Upper Castle Combe een race circuit. Motoren en auto’s racen met grote regelmaat over dit 1,85 mijl (2.97 km) lange circuit. Van Mini’s tot Fords en alles er tussenin kun je hier bewonderen. Een combinatie van een bezoek aan het slaperige dorp met het actieve circuit is het beste van twee werelden.

      Wandelen in en rond Castle Combe

      Er is een mooie wandelroute uitgezet in en rond Castle Combe. Meer informatie over de rondwandeling: www.ifootpath.com

      Meer informatie over het circuit: castlecombecircuit.co.uk.
      Meer informatie over Castle Combe: visitwiltshire.co.uk/towns-and-villages/castle-combe

       

      De vergankelijkheid van reizen

      Slechte kwaliteit, maar oh zo leuk

      Tijdens het zoeken in oude foto’s van reizen stuitte ik op een prachtige foto uit 2001, genomen in Zwitserland. De kwaliteit van de foto is slecht, maar het beeld is prachtig. Ik herinner me deze reis nog goed. Zwitserland, het land van mijn dromen. Het land met de mooie bergen en kleine dorpjes. De vriendelijke mensen en de krachtige natuur. Het land waar mijn schoolvriendin elk jaar met haar ouders op wintersport ging en waar ik niet mee naar toe mocht van mijn ouders. Het land dat ik als eerste bezocht toen ik achttien was en van mijn ouders op reis mocht. Het land dat bij mij altijd op nummer 1 zal staan. Deze foto was in die tijd een hoogstandje. Gemaakt met mijn gloednieuwe fotocamera. Nu, zeventien jaar later, is de foto waardeloos. Slecht van kwaliteit en achterhaald. Persoonlijk herinner ik me de reis nog goed, maar er is geen mens die dit nu nog interesseert.

      Vierwaldstättersee Zwitserland, 2001
      Vierwaldstättersee Zwitserland, 2001

      Met je neus op de feiten

      Ik vraag me af wat de waarde van een reis en een reisblog na langere tijd is. Alles wat nieuw en actief is wordt interessant gevonden. Maar alles langer dan een jaar geleden geschreven is oud. De vergankelijkheid van nieuws. De vergankelijkheid van reizen. Nu is hot. Toen is not. Ik sprak laatst mijn oude schoolvriendin tijdens een reünie. Ze zei tegen me: ‘wat jij nu doet, deed ik twintig jaar geleden. Nu heb ik een kind en kan ik niet meer reizen’. Ik ben hartstikke trots op de reizen die ik nu maak, trots op onze kinderen die een leeftijd hebben bereikt waarop ik niet meer altijd voor ze thuis hoef te zijn, maar door wat mijn oude schoolvriendin zei voel ik me toch een beetje nietig. ‘Wat ik nu doe, deed ik twintig jaar geleden. Cuba, Gambia, Bonaire’. Ik kan er niet over uit. Wat je nu beleefd is over een jaar vergane glorie. De piek op het moment dat je ergens bent. Het dal dat verschijnt als je weer thuis bent. Reizen is vergankelijk. Wat geweest is, is klaar. Einde verhaal. Leuk om de foto’s een keer te laten zien, een blogje te schrijven en daarna is het geschiedenis en kijkt niemand er meer naar om. En dat is jammer. Oude of oudere foto’s zijn vaak zo ontzettend leuk om te bekijken. En waarom zouden de verhalen van langer geleden achterhaald zijn? Misschien was het toen wel veel leuker of beter.

      Het Coloseum in Rome, 2003
      Het Coloseum in Rome, 2003

      Alles van te voren moeten plannen

      Neem de wereldsteden. Rome, Barcelona, Londen, Parijs, ik noem er maar een paar. Je kunt nergens meer heen in de stad zonder dat je maanden van te voren een ticket hebt geboekt. Wil je de Sagrada Familia zien of de Eifeltoren op? Grote kans dat het drie maanden voordat jij er bent al volgeboekt is. Wat is daar nou aan? Alles van te voren moeten plannen en dan nog uren in de rij moeten staan. Ik walg er van. Wij doen niets liever dan reizen zoals het komt. Niets plannen, niets regelen. Spontaan ergens heen en dan maar zien wat er gebeurt. In veel landen en steden kan dit niet meer. Alles moet vooraf gepland en geregeld worden. Zeventien jaar geleden kon dat nog wel. Dan reed je naar Rome, wandelde door de stad en besloot je spontaan het Coloseum in te gaan. Je kocht een kaartje, stond een kwartiertje in de rij en je mocht naar binnen. En als je nu naar die foto’s van toen kijkt zijn ze niet meer om aan te zien, maar toen was het geweldig. Geen hordes toeristen. Geen chagrijnige gezichten. De reis van je leven op dat moment.

      Gran Ganaria, Canarische eilanden, 1998
      Gran Ganaria, Canarische eilanden, 1998

      Is reizen vergankelijk?

      Is reizen vergankelijk? De een zegt dat je herinneringen maakt als je reist en teert daar een heel leven op. De ander probeert krampachtig vast te houden aan het gevoel op dat zonovergoten strand aan de Caribische zee. Weer een ander deert het niet en gaat alleen op reis om zo min mogelijk te doen en van niets het meest. Reizen brengt ervaringen en momenten die geweldig zijn, maar geweest en nooit meer terug komen. Persoonlijk herinner ik me alle details van al mijn reizen. Ik zuig alles op tijdens een reis en kan er jaren later nog van genieten. Ik vertel graag mijn verhaal aan anderen en soms is dat aan de hand van hele oude foto’s. Ik zie daarin ook de progressie als het gaat om de foto’s. Niet alleen de techniek, maar ook mijn persoonlijke vooruitgang. Toen was het mooi en nu is het voorbij en kijk ik alweer uit naar de volgende trip.

      Ja. Reizen is vergankelijk. Geniet er dus maar van zolang het kan en pak vooral eens een doos oude foto’s. Op Wandelfreaks.com vind je verschillende blogs met de titel “uit de oude doos” (gebruik de zoekfunctie). Achterhaald, foto’s slecht van kwaliteit, maar verschrikkelijk leuk om te lezen en te bekijken. Maar ook handig om informatie te vinden of een indruk te krijgen van hoe het werkelijk ergens is.

      Barcelona, 2002
      Barcelona, 2002

       

      Anders reizen: op de brommer

      Op de brommer: iets langzamer en toch nog snel

      Op de brommer naar Oostende. Een jaar geleden was het een spontaan idee van mijn lief en dus gingen we dit jaar op de brommer naar het Eastend Festival in Oostende. Eastend is een vintage festival van MTvO De Jante dat jaarlijks half juni wordt georganiseerd in de Velodroom van Oostende. Een gezellig samenzijn van motorrijders om de zomer te vieren. Normaal gesproken rijden we op de motor naar Oostende, maar dit jaar was alles anders. In plaats van twee uur rijden we nu in twee dagen naar de plaats van bestemming. Het verbaast me toch hoe snel we met een relatief lage snelheid toch een grote afstand afleggen.

      2 oude brommers, bepakt en bezakt
      2 oude brommers, bepakt en bezakt

      Bierkratjes als bagagerek

      Richard is erg handig en maakte van 2 oude bierkratjes een bagagerek zodat we onze tent, luchtbed en slaapzakken mee kunnen nemen. De Vespa Piaggio is zwaar beladen en de Skyteam sjouwt de zadeltassen van de motor mee. Een paar schone onderbroeken en een tandenborstel en daar moeten we het mee doen.

      De Plompe toren aan de Oosterschelde
      De Plompe toren aan de Oosterschelde

      Langs de Oosterschelde en over de Neeltje Jans

      We rijden een stuk langs de Oosterschelde en stoppen even om wat te drinken bij de Plompe Toren aan de Oosterschelde. Onderweg hadden we al behoorlijk wat bekijks en tijdens deze stop werd dat niet minder. Velen willen weten waar we heen gaan en waarom op de brommer. Het antwoord is niet zo moeilijk: omdat het leuk is. Gewoon omdat het leuk is en omdat het kan.

      Op de Oosterscheldekering Neeltje Jans
      Op de Oosterscheldekering Neeltje Jans

      Met de boot van Vlissingen naar Breskens

      Wat met de auto al jaren niet meer kan, lukt met de brommer nog wel; overvaren van Vlissingen naar Breskens. Het scheelt veel tijd en is ook nog eens leuk om even op het water te zijn. Met de motor of auto moet je een behoorlijk eind omrijden, al heeft de Westerscheldetunnel voor velen al veel tijdswinst opgeleverd. Je mag met de boot mee als je lopend, op de fiets of op de brommer bent.

      Uitzicht vanaf de boot richting Breskens
      Uitzicht vanaf de boot richting Breskens
      De brommer staat vastgebonden op de boot
      De brommer staat vastgebonden op de boot

      Een zere kont, maar veel plezier

      We hebben veel lol en genieten van de rit, maar uiteindelijk wel een behoorlijk zere kont. Dat hoort er nu eenmaal bij en is snel vergeten als we over een prachtig fiets-brommerpad door de natuur achter Breskens rijden. Hoewel we de regels wel kennen, binnen de bebouwde kom over de weg en buiten de bebouwde kom op het fietspad, is het soms spoorzoeken naar het juiste pad. Soms staat er ineens een bord met einde brommerpad en dan zie je niet meteen waar je dan wel moet rijden. Na een uurtje of drie zijn we in Cadzand en overnachten hier op een camping. De eigenaar van Camping  Wulpen is zeer behulpzaam. We mogen een campingstekker van hem lenen, we kunnen broodjes voor de volgende ochtend bestellen en hij belooft ons koffie bij het ontbijt.

      Eastend in de Velodroom

      De volgende dag rijden we door naar Oostende waar het feest al is losgebarsten. Vele oude en jonge bekenden en volledig onbekenden. Het is er altijd gezellig.

      Onze brommertjes staan tussen de grote motoren
      Onze brommertjes staan tussen de grote motoren
      Gezelligheid op Eastend
      Gezelligheid op Eastend

      Een beetje pech, maar toch terug naar huis

      Op zondag laden we de tent weer op de brommer en vertrekken vol goede moed naar huis. Vandaag rijden we in een keer terug, een rit van zo’n vijf uur. Maar, nog geen driehonderd meter verderop wil de Vespa niet meer verder. Al snel weet Richard het probleem en hij kan dit niet zomaar even repareren. Gelukkig zijn vrienden van MTvO zo lief om ons het motorblok van hun Vespa te lenen en na twee uurtjes sleutelen en alles omzetten kunnen we toch op weg naar huis.

      De Vespa wil niet meer
      De Vespa wil niet meer
      Op het terras in Vlissingen
      Op het terras in Vlissingen

      We halen net op tijd de boot naar Vlissingen en eten op het terras een frietje. Na een goede vijf uur zijn we, met zadelpijn, maar intens tevreden, weer thuis.