Lekker lezen: Avontuurlijk Cuba – deel 2

Avontuurlijk Cuba – lekker lezen voor u als bezoeker van Wandelen en Reizen

In 2018 maakten wij een rondreis door Cuba van 4.225 kilometer, zonder dat we van te voren iets hadden gereserveerd of gepland. Over deze reis schreef ik het boek: Avontuurlijk Cuba, reizen op de bonnefooi en slapen bij de lokale bevolking. Omdat we nu vanwege de corona-maatregelen niet kunnen reizen, krijgt u van mij hier de eerste hoodfstukken van mijn boek.

Baracoa

Een stad aan de noordoostkust van Cuba. Een baai en een platte berg staat er in de reisgids. De reisgids die ik niet bij me heb, want ik wil me niet laten leiden naar de standaard toeristenplaatsen, maar juist zelf op zoek gaan naar wat de moeite waard is. Het echte Cuba ontdekken. Dat is ook de reden dat wij naar het oosten rijden. De driehoek Havana-Trinidad-Viñales in het westen is waar de meeste toeristen komen. Baracoa is in opkomst, maar nog lang niet zo populair als de drie genoemde locaties. De weg ernaartoe is ook niet geschikt voor grote hordes toeristen. De stad op zich is als alle andere steden in Cuba. Maar op het moment dat wij er zijn weten we dat nog niet.

Baracoa is onze eerste echte kennismaking met Cuba. We moeten op zoek naar een slaapplek en we weten dat we een bordje met een omgekeerd anker in de kleur blauw moeten hebben. We zien meteen al van deze bordjes, maar de plek waar ze hangen staat ons niet meteen aan. Het staat mij voor de geest dat er allemaal grote, koloniale huizen zijn op Cuba en zo’n huis zoek ik. Dat er maar heel weinig van deze huizen zijn kom ik pas later te weten. De straten in Baracoa zijn druk en hectisch. Er zijn niet bijzonder veel auto’s, maar des te meer brommers, motoren, fietstaxi’s (bici), paardenkarren, fietsen en wandelaars. Ik zie het niet zitten om in zo’n drukke straat een kamer te zoeken. Ik zou liever aan de baai zitten. Uitzicht op het water, dat soort werk. We rijden zonder kaart door de stad en komen inderdaad aan de baai. Helaas staan ook hier niet de beminde koloniale huizen, maar juist minder goed onderhouden, piepkleine huisjes. ‘Hier wil ik niet slapen,’ zucht ik. Moe van de reis en licht geïrriteerd dat ik niet meteen kan vinden wat ik zoek. ‘We rijden wat verder die kant op,’ zegt Richard en hij wijst naar het oosten. Rustiger wordt het niet en de moed zakt me in de schoenen. Aan het einde van Baracoa, net voor de brug over een rivier staat een leuk blauw-geel gekleurd huis. En er staat een bordje met een omgekeerd anker op. ‘Ga hier eens vragen,’ zegt mijn geduldige lief. ‘Dit lijkt me wel wat.’

Baracoa Cuba

Ik klop op de deur en een vriendelijke forse dame doet open. Ik vraag naar een kamer en die heeft ze. Ik moet even meelopen. Het is op de bovenverdieping. Een betonnen trap aan de buitenkant van het huis leidt ons naar de etage. De kamer is meteen links naast de woonkamer annex keuken. De andere kamer is verhuurd aan een man alleen, vertelt ze. Een Italiaan. In onze slaapkamer zit geen deur en slechts een gordijn scheidt ons van de vreemde Italiaan, die overigens in geen velden of wegen te bekennen is.

Ik peins en schud mijn hoofd. ‘Nee, dit vind ik niet prettig,’ zeg ik.’

‘Ik heb nog een andere kamer aan de achterkant,’ vertelt de dame.

Ik haal opgelucht adem. ‘Is deze kamer afgeschermd van de rest?’ vraag ik.

‘Ja, er is een eigen ingang,’ is het antwoord. De kamer is eenvoudig, maar oogt schoon en we hebben een eigen het toilet en douche. Ik roep mijn man en hij vind het ook prima. We zijn het zat en willen niet verder zoeken. Dan volgt er een verhaal in het Spaans waar ik niets van begrijp en ik vraag of ze langzaam kan praten. Ze gebaart me dat ik even moet wachten en loopt weg. ‘’‘’Even later komt ze terug met een man aan haar zijde. De man stelt zich voor en spreekt vloeiend Engels. Hij legt me uit dat we ons eerst moeten registreren in het grote boek. Ze heeft de paspoorten nodig en ze wil weten hoe lang we blijven. ‘Twee nachten,’ zeg ik resoluut. Richard kijkt me aan maar zegt niets. Twee nachten dus. Onze paspoorten worden meegenomen en ze verdwijnt in haar huis op de begane grond. De man verdwijnt met haar mee en weer blijven we vertwijfeld achter. ‘

Ruim tien minuten gaan voorbij en dan zwaait de deur open. De vrouw komt naar buiten met onze paspoorten en het grote boek. Of we even onze handtekening willen zetten. De vertaler is er ook weer bij en legt uit dat dit de verplichte registratie is. Ik ben allang opgelucht dat ik de paspoorten weer in mijn handen heb en zet mijn handtekening. Dan krijgen we de sleutel van onze kamer en kunnen we eindelijk uitrusten.

Baracoa Cuba

De zon is doorgebroken en het is lekker warm geworden. Mevrouw wil nog weten hoe laat we willen ontbijten en daarmee is alles afgehandeld. De tolk verdwijnt weer in het smalle straatje naast het huis en mevrouw kruipt weer achter haar deur.

We brengen onze bagage naar de kamer en nemen een douche. Het is zo’n douche waarbij een losse elektriciteitsdraad aan de douchekop hangt waardoor het water verwarmd wordt. Ik vind het maar eng, zo’n stroomdraad bij water. Het water is niet warm, maar lauw, maar gezien de temperaturen hier is dat prima. Lekker opgefrist settelen we ons op het balkon met een koud biertje dat we onderweg in de plaatselijke supermarkt hebben gekocht. Tenminste, als je het een supermarkt kunt noemen. Meer dan de helft van de schappen is leeg en drie schappen staan vol met cornflakes en koekjes. Ook rum en water is er volop te koop. Even snel in Cuba een boodschap doen zit er meestal niet in, maar deze supermarkt is efficiënt en ik werd snel geholpen.

Baracoa Cuba

Het balkon ligt aan de voorkant van het huis. We kijken onze ogen uit naar het voorbijsnellende verkeer. Kletterende paardenhoeven, toeterende auto’s, bici’s, brommers, alles raast voorbij over de brug voor het huis. De ene helft gaat de brug over naar Cabacu en de andere helft snelt terug richting Baracoa. De brug ligt blijkbaar op de grens tussen deze twee steden. Gedurende de tijd dat we hier zitten zien we meerdere malen dezelfde paardenkarren op en neer rijden. ‘Die paarden moeten aan het eind van de dag doodop zijn,’ merk ik op. ‘Ze blijven maar lopen.’ Uit het niets duikt achter ons de Italiaan op. Hij stelt zich voor als Paolo en is een bijzonder type. En dan druk ik me nog zacht uit. Paolo heeft blijkbaar al die tijd op bed liggen slapen en komt nu fris gedoucht uit zijn kamer tevoorschijn. Hij reist alleen en is al een paar dagen in Baracoa. Morgen gaat hij door naar Santiago de Cuba. Wij vertellen dat we hebben gehoord dat dit niet zo’n prettige stad is. ‘Dat kan wel zijn,’ antwoordt hij, ‘maar ik heb daar vrienden, dus dat zit wel goed.’ Paolo is een druk type en praat slecht Engels. Hij is behangen met kettingen en armbanden en heeft de trekken van een man die graag met Cubaanse mannen een onderonsje heeft. Prima natuurlijk, maar ik vraag me af of Cuba wel een land is voor dergelijke praktijken. Nu klink ik als een oude trut, maar deze man is wel een heel bijzonder exemplaar. Zo onverwacht als hij opdook, zo snel is hij ook weer verdwenen. Even later zien we hem buiten lopen en laat hij zich ophalen door een bici, op weg naar het centrum van Baracoa.

Baracoa Cuba

Wij genieten nog een tijdje van de zon op het terras. Links van het huis is een stadion. [foto 5] Het stadion is oud en vervallen en heeft geen verlichting. Zo te zien is het een honkbalstadion. Pas later ontdekken we dat honkbal bijzonder populair is in Cuba. Het gras is niet mooi vlak, maar hobbelig en ligt vol stenen. Toch is het er een drukte van belang met sportende mensen. Een groepje jongelui is bezig om de stenen van het veld te halen. We wandelen op ons gemak naar de stad om wat te eten. Onderweg worden we tientallen keren aangesproken door bici’s, paardenkarren en automobilisten, die allemaal hun taxidiensten aanbieden. Telkens bedanken we vriendelijk, want wij lopen liever. Als we net de ene bedankt hebben, duikt de volgende op. Op den duur wordt ik het een beetje zat. ‘Man, je hebt toch gezien dat we net nee hebben gezegd. Waarom vraag je dan precies hetzelfde? ‘We willen lopen. Geen taxi. Nada. Comprende?’

 

Lees meer over Cuba of lees het hele boek Avontuurlijk Cuba. Nu te bestellen voor € 15,- exclusief verzendkosten.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *